Έφυγε ένας σπουδαίος μαχητής...

Έχασε τη μάχη της ζωής και έφυγε από κοντά μας ο δημοσιογράφος Λάμπρος Παπαντωνίου, ο Mr. Lambros του Σταίητ Ντηπάρτμεντ. Υπήρξε συνεπής μαχητής των εθνικών δικαίων, ο άνθρωπος που -στην Ουάσιγκτον- φρόντιζε για περισσότερα από 30 χρόνια να ξεσκεπάζει τις κινήσεις της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων, ο άνθρωπος που έφερνε στο φως στην Ελλάδα και στον Ελληνισμό της Αμερικής εκείνες τις πτυχές της Αμερικάνικης πολιτικής που συχνά σηματοδοτούσαν την αντίδραση του υπ. Εξωτερικών και των πολιτικών κομμάτων.
Υπήρξε ώς την τελευταία του στιγμή ανταποκριτής σειράς καθημερινών εφημερίδων στην Αθήνα και στη Ν. Υόρκη κι έξοχος αναλυτής της αμερικάνικης πολιτικής.
Για τον Λ. Παπαντωνίου η Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη απέστειλε συλλυπητήριο μήνυμα στους οικείους του Λάμπρου Παπαντωνίου. Η κα Μπακογιάννη εκφράζει "τη βαθειά θλίψη της για την απώλεια του μαχητικού και ασυμβίβαστου δημοσιογράφου που για δεκαετίες εργάσθηκε ακούραστα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρέθηκε πάντα στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης. Με αφετηρία την αγάπη του για την πατρίδα, υπηρέτησε με πάθος τη δημοσιογραφία και την υπόθεση του Ελληνισμού της Αμερικής, ως γέφυρας φιλίας Ελλάδας και ΗΠΑ. Ο Λάμπρος Παπαντωνίου θα μας λείψει στα ταξίδια μας στην Αμερική", σημείωσε η κα Ντόρα Μπακογιάννη.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, έκανε την ακόλουθη δήλωση, για τον θάνατο του Λάμπρου Παπαντωνίου: "Ο Λάμπρος Παπαντωνίου, υπηρέτησε τη δημοσιογραφία, στη μακρά πορεία του σε αυτήν, με πάθος, ήθος και βαθειά προσήλωση στις αρχές του. Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης παρουσίας του στην Ουάσιγκτον, υποστήριξε με μαχητικότητα και συνέπεια τα εθνικά μας θέματα, πάντα προσηλωμένος στα συμφέροντα του Ελληνισμού. Οι συνάδελφοί του που επισκέπτονται τις ΗΠΑ θα αισθάνονται πια την απουσία ενός πολύτιμου συνεργάτη. Στους οικείους του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια".

Ολλανδία: οι μετανάστες στο επίκεντρο μελέτης για την Ευρωπαϊκή στρατηγική

Η ολλανδική εφημερίδα Trouw δημοσιεύει ρεπορτάζ της ομάδας σύνταξης πολιτικών θεμάτων με τίτλο «Πρώτα πρέπει να διευθετηθεί καλά η πολιτική ασύλου, και μετά να επιτραπεί είσοδος σε οικονομικούς μετανάστες».
Όπως, μεταξύ άλλων, σημειώνεται, «η Ευρώπη πρέπει να επιτρέψει την είσοδο σε περισσότερους μετανάστες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα γήρανσης», υποστηρίζει το Κεντρικό Γραφείου Σχεδιασμού (CPB). Ο Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων, Frans Timmermans συμφωνεί αλλά μόνο όταν η πολιτική ασύλου έχει διευθετηθεί.
Σύμφωνα με τον Υφυπουργό, αυτό υποδεικνύουν τα στοιχεία . Με τη μείωση του ποσοστού του ενεργού εργατικού δυναμικού και την αύξηση του αριθμού του μη ενεργού εργατικού δυναμικού, θα χρειαστούν την επόμενη δεκαετία πολύ περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες.
Προς το παρόν, πολιτικά αυτό δεν είναι εφικτό, αναλύει την ίδια στιγμή ο Υφυπουργός. Διότι, «ο μεγαλύτερος φόβος που υπάρχει στην Ευρώπη, είναι η μετανάστευση».
Είναι καθαρά οικονομική ανάγκη να επιτραπεί η είσοδος σε περισσότερους οικονομικούς μετανάστες, αντιδρά ο κ. Timmermans στη μελέτη του Κεντρικού Γραφείου Σχεδιασμού(CPB). Σύμφωνα με τον ερευνητή του CPB, Albert van der Horst, η περιοριστική πολιτική της Ευρώπης σε οικονομικούς μετανάστες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, βρίσκεται υπό πίεση. Από τη μελέτη ‘Στρατηγική Ευρώπη’ που παρουσιάστηκε πρόσφατα, φαίνεται ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρηθεί το «κιγκλίδωμα» γύρω από την Ευρώπη.
Τα επόμενα χρόνια, η ανάγκη, π.χ. για νοσηλευτικό προσωπικό, εκπαιδευτικό προσωπικό, μόνο θα αυξάνεται. Σύμφωνα με το CPB, η λύση είναι απλή. Θα πρέπει να επιτρέπεται η είσοδος σε μετανάστες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, επιλεκτικά και προσωρινά. Δεν θα πρέπει κανείς να σκεφτεί ότι τα άτομα αυτά θα χρησιμοποιούνται αμέσως, αλλά θα πρέπει να τους παρέχεται μια περίοδος ενσωμάτωσης.
Η ιδέα έγινε αποδεκτή θερμά από τον κ. Timmermans. Ο Υφυπουργός δεν νομίζει ότι μια νέα ομάδα σχετικά φτωχών, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου μεταναστών, θα εγκατασταθεί στην Ευρώπη. ‘Ο καιρός κατά τον οποίον οι μετανάστες έρχονταν εδώ, μαζί με τις οικογένειες τους και παρέμεναν έχει περάσει. Πλέον τώρα έρχονται Ινδοί, οι οποίοι εργάζονται προσωρινά στον τομέα των νέων τεχνολογιών, και σύντομα μεταβαίνουν σε άλλες χώρες ή επιστρέφουν στην χώρα τους’.
Τώρα ακόμα η είσοδος επιτρέπεται προσωρινά σε οικονομικούς μετανάστες εάν το επίπεδο εισοδήματος τους είναι πέραν ενός συγκεκριμένου ορίου, και αν οι θέσεις εργασίας δεν μπορούν να συμπληρωθούν από Ολλανδούς. Κυρίως το όριο στο ύψος του εισοδήματος αποτελεί εμπόδιο για άτομα εκτός της Ε.Ε. χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Σύμφωνα με τον κ. Timmermans, για να υπάρξει αλλαγή σε αυτό, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει μια πειστική πολιτική ασύλου.
Το όριο στο ύψος του εισοδήματος και η περιοριστική πολιτική έχουν σαν αποτέλεσμα τα εισοδήματα εντός Ε.Ε. να παραμένουν σχετικά υψηλά, όπως και οι τιμές. Η περιοριστική πολιτική έχει επίσης αρνητική επίπτωση στην οικονομία των γειτονικών χωρών της Ε.Ε., διότι οι κάτοικοι των χωρών αυτών δεν μπορούν να κερδίσουν χρήματα στην Ε.Ε. για να τα στείλουν πίσω στις χώρες τους.

Ισλαμιστές τρομοκράτες στη Βοσνία

Σύμφωνα με τον Αμερικανό μελετητή John R. Schindler, συγγραφέα του βιβλίου «Τζιχάντ στα Βαλκάνια», «στη δεκαετία του ΄90 η Βοσνία έπαιξε για την Αλ Καϊντα τον ίδιο ρόλο που έπαιξε το Αφγανιστάν στη δεκαετία του ΄90. Αλλά ο πόλεμος στα Βαλκάνια άνοιξε στην Αλ Κάϊντα το δρόμο της παγκοσμιοποίησης, ιδιαίτερα αφού ο μουσουλμάνος Βόσνιος Πρόεδρος Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς επέτρεψε στους ισλαμιστές τρομοκράτες μετά τη λήξη του πολέμου να πολιτογραφηθούν ως πολίτες της Βοσνίας. Από τότε χιλιάδες ξένοι μαχητές συνέχισαν τον ιερό πόλεμο τους στο εξωτερικό με διαβατήριο της Βοσνίας στην τσέπη τους».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ο Schindler εργάστηκε για μια δεκαετία στο National Security Agency (Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας), ενώ τώρα διδάσκει στο US Naval War College (Κολλέγιο Ναυτικού Πολέμου των ΗΠΑ) και είναι ερευνητής στο American Enterprise Institute.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτοί οι ισλαμιστές εξτρεμιστές εξακολουθούν να αποτελούν και σήμερα κίνδυνο για την Ευρώπη. Όπως αναφέρει ο ίδιος: «Ορισμένοι εξακολουθούν να αποτελούν κίνδυνο. Πολλές επιχειρήσεις που σχεδιάστηκαν ή εκτελέστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου, από το Μπαλί έως τη Μαδρίτη και από την Καζαμπλάνκα έως το Millenium Plot του Los Angeles, παραπέμπουν σε τρομοκράτες με ρίζες στη Βοσνία. Αρκεί να αναφέρουμε τον Χαλίντ Σεϊχ Μοχαμέντ, τον οργανωτή της 11ης Σεπτεμβρίου, ή στον Χαλίντ αλ-Μιχντάρ και τον Ναγουάφ αλ- Χάζμι, δυο από τους αεροπειρατές της πτήσης που έβαλε στο στόχαστρο το Πεντάγωνο. Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, το 2005 συνελήφθησαν στη Σκανδιναβία διάφοροι Βόσνιοι τρομοκράτες, ενώ η ιταλική αστυνομία εξακρίβωσε ότι η Αλ Κάϊντα θεωρούσε το Μιλάνο τη βάση για τις δραστηριότητες της στα Βαλκάνια».
Σύμφωνα με τον J. Schindler, ο ισχυρισμός του πρώην μέλους της Αλ Κάϊντα Αλή Αχμέντ Αλή Χαμάντ ότι στη Βοσνία βρίσκονται αυτή τη στιγμή περίπου 800 ισλαμιστές μαχητές, είναι «βάσιμος»: «Το 2005 ο υπαρχηγός του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο Αϊμάν αλ- Ζαουαχίρι, είχε χαρακτηρίσει τη τζιχάντ στη Βοσνία ως την προετοιμασία της πρωτοπορίας για τις μεγάλες μάχες που ξεκίνησαν στην καρδιά του ισλαμικού κόσμου».
Ο Αμερικανός συγγραφέας κατηγορεί ευθέως τον π. Πρόεδρο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς ότι παρείχε προστασία στους ισλαμιστές τρομοκράτες και προσθέτει ότι ο ίδιος ο Ιζετμπέγκοβιτς «συνάντησε προσωπικά τον Μπιν Λάντεν το 1994 και αρνήθηκε να χαρακτηρίσει τρομοκράτες τους μουτζαχεντίν ακόμη και μετά την 11η Σεπτεμβρίου».
Ο Ιταλός δημοσιογράφος του επισήμανε, στη συνέχεια, ότι η κυβέρνηση της Βοσνίας άλλαξε στάση, αφού εξέδωσε δεκάδες μουτζαχεντίν και στις αρχές Μαΐου συνέλαβε τρεις από αυτούς.
Κατά τον Schindler, αυτό είναι «αποτέλεσμα των πιέσεων των ΗΠΑ και της ΕΕ», που διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι «οι περισσότεροι μουσουλμάνοι της Βοσνίας πάντα θεωρούσαν με δυσπιστία τους τζιχαδιστές, οι οποίοι είχαν την προστασία του κόμματος του Ιζετμπέγκοβιτς».

TOΥΡΚΙΑ: οι εξελίξεις στη γειτονική χώρα.

Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ δίνει με τα κείμενα που ακολουθούν μια εικόνα των εσωτερικών, κυρίως, εξελίξεων στην Τουρκία. Οι συντάκτες τους είναι έμπειροι παρατηρητές των γεγονότων στη γείτονα και γι αυτό οι αναλύσεις τους παρουσιάζουν ενδιαφέρον.

1. Ο Διχασμός, το Κουρδικό και Ευρώπη

Ένα σύνολο κρίσιμων θεμάτων -κρίσιμων, τουλάχιστον ως προς τον εκδημοκρατισμό- απασχολούν τη γείτονα, των οποίων οι αναφορές πάνε πίσω ως την ίδρυση της νέας Τουρκίας, πράγμα που δυσκολεύει την παρακολούθηση αλλά και τη αποκωδικοποίηση τους. Ουδείς ασχολείται ιδιαίτερα με την πορεία της εκδίκασης της Ergenekon αλλά φυσικά κάθε νέο κύμα συλλήψεων γίνεται πρωτοσέλιδο. Σαν η ίδια η υπόθεση, η ουσία της, αυτή καθαυτή, να έχει γίνει σκιώδης αλλά επικοινωνιακά όλοι να περιμένουν ποιοι άλλοι θα συλληφθούν την επόμενη ημέρα. Δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτή η ιστορία δεν έχει πυθμένα ή οροφή, αν θέλετε, και θα κινείται αέναα μεταξύ αποκαλύψεων, πολεμικής και συλλήψεων.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ίδιο ισχύει για όλα τα θέματα ή μέτωπα που αντιμετωπίζει η γείτονα. Το Κουρδικό αναδεύει πολύ προσεχτικά. Τουλάχιστον έχει πλέον αναγνωριστεί «με το όνομά του» ότι υπάρχει. Πέραν των δηλώσεων από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία αλλά και την στρατιωτική, συνεχίζονται τα προβλήματα με το DTP και τους βουλευτές όπως επίσης και τους δημάρχους της περιοχής, πόσο μάλλον και με την εκκρεμή απόφαση του δικαστηρίου για την απαγόρευση της λειτουργίας του. Από την άλλη μεριά, η μεγάλη προσμονή για την Πλατφόρμα Ειρήνευσης του Καυκάσου και το άνοιγμα των συνόρων με την Αρμενία σκόνταψε στις τακτικές και «εύστοχες» κινήσεις του Αζερμπαϊτζανού ηγέτη Αλίγιεφ και τα «ενεργειακά», κάτι που έκανε τον Ερντογάν να δηλώσει εσπευσμένα ότι το Ναγκόρνο Καραμπάχ και η λύση του είναι η μόνη αναγκαία και ικανή συνθήκη για περαιτέρω ξεπέρασμα των εμποδίων, κάτι που ουσιαστικά πάγωσε και τις εξελίξεις ή τέλος πάντων τις πήγε αρκετούς μήνες πίσω στο πολιτικό ιστορικό γίγνεσθαι της περιοχής.

Πάμε τώρα στα της ΕΕ. Δηλωτικές των προθέσεων, για άλλη μία φορά, οι αναφορές της Μέρκελ και του Σαρκοζύ. Αιχμηρός στα όρια του επιθετικού για άλλη μία φορά ο Ερντογάν, ως αναμένετο, πιο ήπιος αλλά σαφής ο Γκιουλ, και ο νέος Υπ. Εξ. πιστός στην τακτική του, να αντιδρά περίπου σαν η διαδικασία να εξελίσσεται ομαλά. Και επειδή τα προβλήματα είναι γνωστά και συνεχώς υπάρχουν αναφορές στον αγγλόγλωσσο και όχι μόνο Τύπο ενδεικτικό είναι το άρθρο γνώμης της Nicole Pope στην ΤΖ με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Κακοφωνία». Συχνά, λέει η Pope, εκφράζουμε τη δυσαρέσκεια μας και παραπονιόμαστε για τα αντιφατικά και μπερδεμένα μηνύματα που στέλνει η Ένωση αναφορικά με την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, συνεχίζει, η ΕΕ έχει τουλάχιστον μία δικαιολογία ότι απαρτίζεται από 27 κράτη. Η κακοφωνία που παράγεται όμως από την Τουρκία συχνά πνίγει κάθε λογική φωνή, δημιουργώντας εμπόδια ακόμα και στο να αναδειχθούν πιθανά σημεία προόδου.

Η Τουρκία, συνεχίζει η αρθρογράφος, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, με αγκυλώσεις δεκαετιών και taboo να καταρρέουν, και λύσεις να είναι πλέον πολύ κοντά (ή τέλος πάντων να φαίνονται ότι είναι) σε θέματα όπως το Κουρδικό και το Αρμενικό που απορρόφησαν και απομύζησαν την ενέργειά του κράτους για χρόνια, εμποδίζοντας την οικονομική πολιτική και κοινωνική εξέλιξη. Την ίδια στιγμή, όμως λέει η Pope, η ίδια αυτή πολυπόθητη πρόοδος σε τέτοια θέματα απειλεί την καθεστηκυία κατάσταση φέρνοντας στο προσκήνιο το μέγα ερώτημα περί της υφής και του χαρακτήρα του Τουρκικού κράτους. Θα πρέπει, άραγε, να είναι η Τουρκία μία χώρα δημοκρατική και πλουραλιστική που θα δίνει τη δυνατότητα στους υπηκόους της να εκφράζουν ελεύθερα και δημοκρατικά τις απόψεις τους και να ασκούν τις θρησκευτικές τους ελευθερίες ή μία ανελεύθερη χώρα που σκοπό έχει να προστατεύσει πάνω από όλα και πρώτα από όλα το κράτος περιορίζοντας τα ατομικά δικαιώματα (Εδώ θα θέλαμε να αναφέρουμε ότι όντως υπήρξαν αναφορές ότι αυτή η απίθανη και πρωτοφανής προσφυγή εναντίον της κεφαλής του πολιτεύματος του Αμπντουλαχ Γκιουλ, εξελήφθη, από αρκετά μέσα ως αντίδραση στις δηλώσεις του περί μέτρων για επίλυση του Κουρδικού Προβλήματος).

Σε αυτό το σημείο η Nicole Pope εισέρχεται σε ένα θέμα που έχει απασχολήσει και θα απασχολήσει, πιστεύουμε, έτι περαιτέρω τον Τύπο αν και η αντιμετώπιση της είναι πιο κριτική και εκφράζεται με επιφυλάξεις. Μιλάμε βέβαια για τις δηλώσεις Ερντογάν για τις μειονότητες. Η Pope δίνει μία άλλη διάσταση, πάντα σε σχέση με τις αντιφάσεις και την... κακοφωνία, που είναι ενδιαφέρουσα όχι τόσο για τα καθ’ ημάς άμεσα, όσο για τα εσωτερικά δρώμενα και για τις αέναες αντιφάσεις της πολιτικής ζωής στη γείτονα όπως αρχίζει να μορφοποιείται. Φυσικά, λέει η Pope, πρέπει να δοθούν τα εύσημα στον Ερντογάν για την επίσημη και δημόσια παραδοχή των «λαθών» στα οποία υπέπεσε η χώρα κατά το παρελθόν αλλά και για την πρόθεσή του να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το θέμα της εθνικής ταυτότητας. Αλλά όμως, διερωτάται η αρθρογράφος, μήπως δεν ήταν ο ίδιος ο Ερντογάν που πριν από λίγο καιρό είχε υιοθετήσει τη άποψη... «ή αγαπάτε τη χώρα ή να φύγετε από αυτήν»;

Ξέχωρα όμως από την «κριτική», τουλάχιστον, ματιά της Pope και, θα προσθέταμε, και της αξιοπρόσεκτης προσπάθειας ακύρωσης πολλών εκ των προθέσεων του Ερντογάν, εξακολουθούν Τούρκοι αναλυτές και δημοσιογράφοι να ασχολούνται με τις δηλώσεις του για το μειονοτικό στην πλειονότητα τους θετικά. Ευκαιρία αυτοκριτικής και αυτογνωσίας για τον Kanlı στην DN αλλά και δηλώσεις της Τζανάν Αριτμάν του CHP αλλά και του Οιμέν που επιτίθενται στον Ερντογάν, «δικολαβίστικα» δηλώνοντας ότι «δεν γνωρίζουν κάποιον που να έχει εκδιωχθεί λόγω της εθνικής του καταγωγής» αλλά κα να εκφράζουν ενόχληση για τη ορολογία του Ερντογάν.

2. Το Κουρδικό ξανά στο προσκήνιο

Από ιδρύσεως της Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, το Κουρδικό εξακολουθεί να παραμένει ένα ζήτημα που εμποδίζει την κοινωνική ειρήνη και την ομαλοποίηση των σχέσεων κράτους-κοινωνίας στην Τουρκία. Από τη δεκαετία του ’20 ως τα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Τουρκία αρνήθηκε την ύπαρξη του ζητήματος (δεν υπήρχαν Κούρδοι, έλεγαν χείλη επίσημα και εξηγούσαν : πρόκειται για Τούρκους των ορέων, που επειδή στα μέρη που ζουν ο χειμώνας είναι βαρύς και περπατώντας μες στα χιόνια οι μπότες τους βγάζουν ήχους κιαρτ-κιουρτ, αποκαλούνται Κιουρτ (!), κλπ –πολύ περισσότερο, βεβαίως, δεν υπήρχε Κουρδικό). Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως τα μέσα της δεκαετίας του 2000, και όσο το Κουρδικό αποκτούσε ‘εθνοτικό’ χαρακτήρα, καταβλήθηκε προσπάθεια να δοθεί ‘λύση’ με την καταστολή και τα όπλα. Τους τελευταίους μήνες, όλοι στην Τουρκία –από τον Επιτελάρχη μέχρι τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό- συμφωνούν ότι η καταστολή δεν απέφερε την αναμενόμενη λύση. Αντιθέτως, την 25ετία που παρήλθε, το ζήτημα ξέφυγε από τον έλεγχο, ενώ οι κατά καιρούς ‘αντιδραστικές τακτικές’ που αναπτύχθηκαν από τις κυβερνήσεις δημιούργησαν το δικό τους ευρύ παρακράτος (από την τουρκική Χεζμπολλάχ ως το τέρας με τα άπειρα πλοκάμια-σπείρες που λέγεται Εργκενέκον). Αυτό είναι ένα αδρό πλαίσιο του ζητήματος, στο οποίο δεν συγκαταλέγονται άλλες παράμετροι, όπως, η ‘εσωτερική’ και ‘εξωτερική’ διάσταση του ζητήματος για την Τουρκία, καθώς και η σημαντικότατη που αφορά γενικότερα την περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Εδώ και δύο εβδομάδες, το Κουρδικό αποτελεί το φόντο της πολιτικής σκηνής στην Άγκυρα. Το έναυσμα της συζήτησης το έδωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλλάχ Γκιούλ με δύο σιβυλλικές δηλώσεις: «θα συμβούν καλά πράγματα (στο Κουρδικό)», είπε πηγαίνοντας στη Βαγδάτη (29.3.2009) και «θα παρουσιαστούν νέες ευκαιρίες (στο Κουρδικό)», δήλωσε, επιστρέφοντας από το Ιράν (9.5.2009). Η συζήτηση, πυροδοτήθηκε, ενδιαμέσως με την συνέντευξη Τύπου του επιτελάρχη Ιλκέρ Μπάσμπουγ (29.4.2009) ο οποίος μίλησε πρώτη φορά «για την κουρδική πραγματικότητα» και έφτασε σε αποκορύφωμα με τη σφαγή στο κουρδικό χωριό Ζαγκίρντ (Μπιλγκέ, το τουρκικό του όνομα) του Μάρντιν, όπου Κούρδοι πολιτοφύλακες (κορουτζού) σκότωσαν 44 κατοίκους σε γάμο συγχωριανού τους. Το ερώτημα που πλανάται στους ορίζοντες της γείτονος είναι: έχει το τουρκικό κράτος τη βούληση να λύσει το Κουρδικό; Οι σχετικές αναλύσεις άπτονται του θέματος από τις μύριες πλευρές που περικλείει ένα τόσο σημαντικό ζήτημα (κοινωνιολογική, οικονομική, πολιτιστική, εθνικής κυριαρχίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαίου, δικαιοσύνης, συνταγματικό κλπ), αλλά, χωρίς εξαίρεση, μόνο υπαινικτικά τίθεται από όλους το καυτό δεδομένο ότι ‘η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει ο ‘ενεργειακός κόμβος’ που διακαώς επιθυμεί με ένα Κουρδικό στην πλάτη της’. Ο Πρόεδρος της τουρκικής δεξαμενής σκέψης USAK (Uluslar arası Stratejik Araştırmalar Kurumu – Οργανισμός Διεθνών Σταρτηγικών Ερευνών), Σεντάτ Λατσίνερ, υπογραμμίζει, σε συνέντευξή του στην ‘Ταράφ’ (18/5), ότι «μια χώρα που έχει αγωγούς ενέργειας δεν μπορεί να διαμελιστεί, την κουρδική περιοχή θα την ενοποιήσουν οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου που θα περνούν μέσα από την Τουρκία» -μια κατάσταση ‘πρωθύστερου’ θα ήταν προφανώς η επιθυμητή.

Σ’ αυτό το πολιτικό φόντο λοιπόν, προ δεκαημέρου, έκαναν τα συνέδρια τους δύο κόμματα, το Κόμμα Δημοκρατικής Αριστεράς (DSP) και το Δημοκρατικό Κόμμα (DP). Στο πρώτο, εξελέγη μεταξύ επτά υποψηφίων και στον τρίτο γύρο (με 431 από τους 837 ψήφους), ο Μασούμ Τούρκερ παρά τις προς το αντίθετο υποδείξεις της επίτιμης προέδρου του κόμματος Ραχσάν Έτζεβιτ. Ο 57χρονος Τούρκερ είναι οικονομολόγος-δημοσιογράφος, έχει χρηματίσει βουλευτής (1996-1999) με το DSP και αυτή τη στιγμή είναι Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Λογιστών Τουρκίας. Πιο ενδιαφέρουσα η κατάσταση στο ΔΚ, όπου στο (έκτακτο) συνέδριο εξελέγη μεταξύ τριών υποψηφίων και στον τρίτο γύρο (με 559 από τις 570 ψήφους), ο 76χρονος παλαίμαχος πολιτικός της τουρκικής δεξιάς Χιουσαμετίν Τζίντορουκ, ο οποίος έχει χρηματίσει Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης (1991-1993) επί κυβέρνησης Ντεμιρέλ και είναι περισσότερο γνωστός ως δικηγόρος του Αντνάν Μεντερές στο έκτακτο στρατοδικείο (1961), το οποίο τον καταδίκασε σε θάνατο. ‘Ενδιαφέρουσα’ είναι η κατάσταση, γιατί ο Τζίντορουκ, που τώρα αυτοαποκαλείται κεντροδεξιός, μπαίνει ξανά στην πολιτική ‘για να καλύψει το κενό που υπάρχει στον πολιτικό χώρο της Τουρκίας και να αναστήσει την τουρκική κεντροδεξιά’. Θα δούμε κατά πόσο αυτό ‘το απομεινάρι’ (όπως τον αποκαλεί ο Ταρχάν Ερντέμ στη ‘Ραντικάλ 18/5) θα καταφέρει να δημιουργήσει οποιαδήποτε κινητικότητα στην πολιτική σκηνή. Κατά τον Ερντέμ, ‘όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Τουρκία –μηδέ του CHP και του ΜΗΡ εξαιρουμένων- ζηλεύουν τα ποσοστά που παίρνει το ΑΚΡ, χωρίς όμως να κάνουν τον κόπο να αναλύσουν ποιοι και γιατί ψηφίζουν το ΑΚΡ, ποιο το νόημα των τελευταίων εκλογών και γιατί υπάρχει στην πολιτική ζωή το κενό που τόσο πολύ επιθυμούν να καλύψουν’. Αναρωτιέται ο Ερντέμ, ‘ως πού θα παει η κατάσταση με σύσσωμη την αντιπολίτευση να αυτοκαθορίζεται πολιτικά με την αντίθεσή της στην υπόθεση Εργκενέκον, στην θρησκευτική οπισθοδρόμηση, στην ΕΕ και στις μεταρρυθμίσεις και να νομίζει ότι θα πείσει τον κόσμο να την ψηφίσει’.

Πράγμα που μας φέρνει στο Συλλαλητήριο Δημοκρατίας, που πραγματοποιήθηκε την προπερασμένη Κυριακή στην Άγκυρα –για το οποίο δεν υπήρξε συμφωνία σχετικά με τι όγκο είχε: ‘δεκάδες χιλιάδες’ γράφουν οι εφημερίδες, κι από τις φωτογραφίες θα μπορούσε ίσως να υποθέσει κανείς ότι θα πρέπει να ήταν γύρω στις 30.000. Επτά τέτοια συλλαλητήρια είχαν οργανωθεί σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας πριν από 1,5 χρόνο, από τον δημοσιογράφο Τουντζάι Οζκάν, που είναι τώρα προφυλακισμένος για την υπόθεση Εργκενέκον. Το συγκεκριμένο συλλαλητήριο ήταν μια ‘διαμαρτυρία ενάντια στη δίκη της Οργάνωσης Εργκενέκον’ και συμμετείχαν σ’ αυτό κάπου 120 ΜΚΟ και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP). Δεν συμμετείχαν, με σχετική ανακοίνωσή τους, δύο οργανώσεις: ο Σύλλογος Στήριξης του Σύγχρονου Τρόπου Ζωής (ÇYDD –που λειτουργεί εδώ και 15 χρόνια και έχει κύριο σκοπό να κινητοποιεί τις οικογένειες να στέλνουν τα κορίτσια σχολείο) και ο Σύλλογος Απόστρατων Αξιωματικών. Η νοοτροπία που οδηγεί στη διαμαρτυρία της καθεστηκυίας ιδεολογικής γραμμής εναντίον της Εργκενέκον, είναι ο φόβος ότι η δίκη αυτή βρίσκεται στον αντίποδα της ‘δίκης Μεντερές’ (όπου ο στρατός είχε δικάσει και καταδικάσει τη δεξιά) και θα αναχθεί σε (ισλαμική) αντεπανάσταση εναντίον του κοσμικού κράτους και των μεταρρυθμίσεων του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Σε επίπεδο δηλώσεων καλών προθέσεων παραμένει η συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν στο Σότσι στις 18/5. Οι σχετικές ειδήσεις στις τουρκικές εφημερίδες χαρακτηρίζονται από την απουσία οριστικών ρημάτων και τη συχνή χρήση επιρρημάτων (ίσως, μάλλον, κλπ) και ο πιο προσδιοριστικός τίτλος ήταν ίσως αυτός της ‘Μιλιέτ’ (18/5) : ‘Οι κώδικες Σότσι’ –στα θέματα ρωσο-τουρκικής συνεργασίας στη Μαύρη Θάλασσα, το Ναγκόρνο Καραμπάχ, την ενέργεια.

12.211 χωριά με αλλαγμένα ονόματα. Δηλαδή, σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Φίρατ, Χαρούν Τουντσέλ, που έχει εκπονήσει σχετική μελέτη, ‘στην Τουρκία, από το 1940 ως σήμερα έχει αλλαχτεί το όνομα του 35% των χωριών’. Το ζήτημα αυτό πορβλήθηκε μετά τη σφαγή στο χωριό Μπιλγκέ του Μάρντιν, που το παλιό κουρδικό του όνομα ήταν Ζαγκίρντ... Ο Τούρκος ΥΠΕΣ Μπεσίρ Ατάλαϊ δήλωσε ότι τα ονόματα των χωριών θα μπορούσαν να ξαναλλαχτούν αν υπέβαλαν σχετκή αίτηση οι τοπικοί άρχοντες. Σύμφωνα με τον Τουντσέλ ο αριθμός των αλλαγμένων ονομάτων, χωριών και άλλων γεωγραφικών περιοχών και τοπωνυμίων στην Τουρκία, ανέρχεται συνολικά σε 28.000.

Το Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης ετοιμάζεται να προβεί σε μια μεγάλη κενοτομία και να θεσπίσει Δείκτη Ισλαμικών Εταιριών, δείκτη δηλαδή στον οποίο θα συμμετέχουν εταιρίες που λειτουργούν με βάση τους κανόνες του ισλαμικού δικαίου. Στόχος είναι να προσελκυστεί μέρος των πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που είναι κατατεθημένα στους Ισλαμικούς Δείκτες διαφόρων δυτικών Χρηματιστηρίων. Ο Πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Κωνσταντινούπολης Χουσείν Ερκάν, δήλωσε ότι έχουν κάνει στις σχετικές ενέργειες και θα είναι σύντομα έτοιμοι να δεχθούν ισλαμικά κεφάλαια.

Συγγνώμη για την καθυστέρηση της σημερινής ανάρτησης αλλά τεχνικοί λόγοι εμπόδιζαν το ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟ να αναρτήει εγκαίρως τα σχόλια.

Σχόλια για ΥΠΕΞ- 18

Αποτέλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοτυπία η δήλωση του σέρβου ΥΠΕΞ, Βουκ Γέρεμιτς, χθες μετά τη συνάντησή της με την Ντόρα Μπακογιάννη. Αντίθετα με την κα Μπακογιάννη, που αποτελεί χαρακτηριστικό της να αποφεύγει να λαμβάνει θέση σε δύσκολα και δυσεπίλυτα θέματα, όπως για παράδειγμα αυτό του Κοσόβου, εκτός αν αφορούν την Β. Κορέα, τη Ζουαζηλάνδη και τη Γη του Πυρρός, αποτέλεσε έκπληξη η μηδενική αναφορά του Βουκ Γέρεμιτς στο Κόσοβο, στην αναφορά του για το τι συζήτησε με την Ελληνίδα ομόλογο του. Για πρώτη φορά μετά από διμερείς συνομιλίες- ανά τον κόσμο- ο σέρβος υπεξ, δεν αναφέρθηκε τι τρέχουσες εξελίξεις στο Κόσοβο. Πρόκειται για «δώρο» προς την κα Μπακογιάννη ώστε να μην υποχρεωθεί να λάβει δημόσια θέση. Δώρο προσωπικό και όχι φυσικά δώρο προς τον Ελληνικό λαό, που είναι απόλυτα αντίθετος με την τακτική της κυβέρνησης για de facto αναγνώριση του αποτελέσματος των βομβαρδισμών…

• Καθυστερημένο αλλά αξίζει να αναφερθεί, ότι στο αποχαιρετιστήριο κρασί που προσέφερε ο Γ. Κουμουτσάκος στους διπλωματικούς συντάκτες πήγαν πολλοί και του ευχήθηκαν «καλή επιτυχία» από καρδιάς. Γιατί πρέπει να του αναγνωριστεί, ότι έχει τα κότσια και τις δυνατότητες να αποτελέσει παράγοντα άσκησης πολιτικής στο Ευρωκοινοβούλιο αντίθετα μάλιστα από τον προστατευόμενο της υπουργού Θ. Σκυλακάκη…

Για να μαθαίνουμε ποια εξωτερική πολιτική υπηρετούσαν οι Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας “Hürriyet” Tolga Taniş αναφέρεται στη συνάντηση που είχε με το γνωστό πλούσιο Έλληνοαμερικανό επιχειρηματία Ιωάννη Κατσιματίδη, κάνοντας λόγο τόσο για τα παιδικά χρόνια του ανωτέρω, όσο και για την ανέλιξή του στην Αμερική. Ο Taniş γράφει ότι πληροφορήθηκε από τον ίδιο τον Κατσιματίδη για την πρώτη του πρωτοβουλία, η οποία ενδιαφέρει την Τουρκία. Ο Κατσιματίδης του είπε ότι, μετά τους σεισμούς του 1999, ο Πρόεδρος Κλίντον του ζήτησε, στο πλαίσιο γεύματος, να μιλήσει με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ώστε εκείνος να άρει το βέτο της βοήθειας, την οποία θα έδινε η Ε.Ε. στην Τουρκία. Ο ίδιος χαρακτηριστικά του ανέφερε: «Πήγα και συνομίλησα. Μετέφερα το μήνυμα κι εκείνος απέσυρε το βέτο». Δεν ξέρω για σας, αλλά μάλλον βρίσκω περιττό να ρωτήσω «με τι ανταλλάγματα»;

• Ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της πΓΔΜ αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, κ. Μπότσεβσκι, αναφερόμενος στο ζήτημα των θεωρήσεων εισόδου δήλωσε: «Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την κατάργηση των θεωρήσεων εισόδου για τους πολίτες της “Μακεδονίας” καθώς από τον Ιανουάριο του 2010 θα μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα στις ευρωπαϊκές χώρες» .Ο κ. Μπότσεβσκι πρόσθεσε, ότι δεν αναμένει προβλήματα εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, επειδή οι Αρχές της Ελλάδας έχουν ήδη δηλώσει ότι υποστηρίζουν την απελευθέρωση των θεωρήσεων εισόδου για τους πολίτες της πΓΔΜ. «Έχουμε ήδη κάνει ένα θετικό βήμα επιτρέποντας στους Έλληνες πολίτες να μπαίνουν στην “Μακεδονία” μόνο με ταυτότητες», δήλωσε ο κ. Μπότσεβσκι. Φαντάζομαι με διαβατήρια που θα φέρουν τη σφραγίδα … «Δημοκρατία της Μακεδονίας» κυρία Μπακογιάννη… Ή κάνω λάθος;

Τη «μάχη της διάψευσης» επιχειρεί η υπεξ Ντόρα Μπακογιάννη προκειμένου να μη θεωρείται πως έχει ένδο-κομματικούς εχθρούς. Χθες, μέλος του Συνεδρίου του Economist μετέφερε την πληροφορία ότι «δεν συναντήθηκαν οι Ντ. Μπακογιάννη με τον Αντ. Σαμαρά» και τη δημοσίευσα. Mea culpa. Η αντίδραση ήταν άμεση. Μόλις δύο ώρες μετά τη δημοσίευση της πληροφορίας, δόθηκε φωτογραφία τους που χαιρετιούνται. Άτιμη προεκλογική περίοδος…!

Ο Καρλ Μπιλντ μιλά για την προοπτική της Τουρκίας στηνΕΕ

Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ στα πλαίσια της δημοσίευσης κειμένων που βοηθούν να κατανοηθούν αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, ενέργειες που αφορούν τη χώρα εκ μέρους τρίτων αλλά και δικές μας ενέργειες, δημοσιεύει στη συνέχει τη συνέντευξη του Σουηδού υπεξ, Καρλ Μπιλντ στη γαλλική εφημερίδα LE FIGARO, στην οποία φαίνεται η πολιτική που θα ακολουθήσει όντας στην προεδρία της ΕΕ, το ερχόμενο εξάμηνο. Πολιτική που έχει στόχο να απαξιώσει ακόμη περισσότερο Ελλάδα και Κύπρο και να αναδείξει την Τουρκία. Μάλιστα, δεν διστάζει να τονίσει ότι αού η κύπρος είναι Ευρώπη, τότε είναι και η Τουρκία. Προφανώς ο κ. Μπίλντ λαμβάνει μόνο γενικά γεωγραφικά μέτρα υπόψιν του αλλά όχι πολιτικά, πολιτιστικά και γλωσσικά.

Στην κορυφή της ιεράρχησης των προτεραιοτήτων, ο σουηδός υπεξ, θέτει, βεβαίως, την οικονομική κρίση και την πρόκληση της κλιματικής αλλαγής, καθώς και την διαχείρηση της μετάβασης στο Ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν «χωρίς να γνωρίζουμε υπό ποία συνθήκη θα γίνει αυτή η μετάβαση, της Νίκαιας ή της Λισσαβώνας». Ο Καρλ Μπιλντ, που αποφεύγει να τοποθετηθεί για την ανανέωση της θητείας του Μπαρόζο, παραδέχεται ότι «η Σουηδία θα ανθίστατο αποτελεσματικότερα στην κρίση εάν ήταν μέλος της Νομισματικής Ένωσης» και δηλώνει οπαδός μιας «ισχυρής Επιτροπής» αναγνωρίζοντας, ταυτοχρόνως, τις δυσκολίες που συνεπάγεται αυτό, ιδιαίτερα στο οικονομικό πεδίο όπου οι αρμοδιότητες της Επιτροπής είναι περιορισμένες.

Αντιτίθεται στην ιδέα μιας πιο προστατευτικής Ευρώπης εν καιρώ κρίσης διατεινόμενος ότι «η ευημερία της Ευρώπης δεν μπορεί να θεμελιωθεί επί του προστατευτισμού αλλά στο άνοιγμα των αγορών. Η δική μου άποψη είναι πιο επιθετική. Πιστεύω ότι μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και είμαι πεπεισμένος ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το παγκόσμιο εύρος αλλά να εκλάβουμε τον εξωτερικό κόσμο ως μια ευκαιρία», τονίζει.
Στη συνέχειο, το κείμενο της συνέντευξης εξαντλείται στο θέμα της διεύρυνσης της Ε.Ε. με εκτενείς αναφορές στην ένταξη της Τουρκίας. (Παρατίθενται ακολούθως οι ακριβείς ερωταπαντήσεις):

Ερώτηση: «Ανησυχείτε για τις Βαλτικές χώρες, τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και τα Βαλκάνια;»
Απάντηση: «Η οικονομική κατάσταση είναι λιγότερο απειλητική απ΄ότι πριν δυο μήνες. Παραμένει ανησυχητική στη Λετονία, ενώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις. Στα Βαλκάνια δεν υπάρχει ο κίνδυνος του πολέμου αλλά η κρίση μπορεί να αναζωπυρώσει τους εθνικισμούς. Για να αποτραπεί κάτι τέτοιο δεν πρέπει να σταματήσει η διαδικασία της διεύρυνσης παρά το ότι απομένει πολύς δρόμος να διανύσουν οι χώρες αυτές ως την πλήρη ενταξή τους».

Ερώτηση: «Αυτό ισχύει και για την Τουρκία;»
Απάντηση: «Απολύτως. Για την Ευρώπη ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας αποτελεί στρατηγικό ενδιαφέρον πρώτης τάξης. Εάν κλείσουμε την πόρτα στην Τουρκία θα στρέψουμε τις εθνικιστικές της τάσεις προς άλλη κατεύθυνση στέλνοντας ένα αρνητικό μήνυμα στον υπόλοιπο κόσμο».

Ερώτηση: «Εάν η Τουρκία ενταχθεί στην Ε.Ε. θα είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα και, συνεπώς, με μεγάλη πολιτική βαρύτητα...»
Απάντηση: «Δεν κατανοώ αυτή την ανησυχία. Όλες οι διευρύνσεις έχουν εγείρει φόβους και αντιθέσεις και, τελικά, όλες ήταν επιτυχημένες. Δεν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Η Ευρώπη αλλάζει μετά από κάθε διεύρυνση αλλά, σήμερα, είναι πιο αποτελεσματική από ποτέ».

Ερώτηση: «Η είσοδος της Τουρκίας θα σημάνει μείωση της επιρροής άλλων χωρών, όπως η Γερμανία και η Γαλλία; Αυτό τροφοδοτεί θεωρίες συνωμοσίας...».
Απάντηση: «Πρόκειται για ένα επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο Ντε Γκωλ κατά της Μ. Βρετανίας. Όμως, για να έχουμε μια βαρύνουσα θέση παγκοσμίως, είναι προτιμότερο να είμαστε η Ευρωπαϊκή Ένωση παρά η Ένωση ενός τμήματος της Ευρώπης. Στις επόμενες δεκαετίες, θα χρειαστούμε τον οικονομικό και δημογραφικό δυναμισμό της Τουρκίας. Με την Τουρκία, η Ευρώπη μπορεί να αποβεί σημαντικός παράγοντας συμφιλίωσης με τον μουσουλμανικό κόσμο. Εξ άλλου, εφ΄όσον θεωρούμε ότι η Κύπρος βρίσκεται στην Ευρώπη, ένα νησί κατά μήκος της Συρίας, είναι δύσκολο να μην πούμε το ίδιο και για την Τουρκία».

Ερώτηση: «Θα ανοίξετε νέα κεφάλαια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία;
Απάντηση: «Εμείς θα προεδρεύουμε του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Αυτό είναι ένα ζήτημα που άπτεται περισσότερο των «27» παρά της προεδρίας».

Τέλος, ως προς τις σχέσεις Ε.Ε. – Ρωσίας θεωρεί «απαραίτητη μια συμφωνία για τους κανόνες του παιχνιδιού, δεδομένου ότι η Ρωσία επέλεξε ένα αυταρχικό μοντέλο ανάπτυξης» και ως εκ τούτου τάσσεται υπέρ της ένταξής της στον ΠΟΕ», ενώ εκτιμά ότι η επιστροφή της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ είναι ένα «θετικό γεγονός που άλλαξε την άποψη των Αμερικανών για την ευρωπαϊκή άμυνα».

Σχόλια για το ΥΠΕΞ - 17

Καλώς τονε κι ας άργησε. Για τον βρετανό υπ. Εξωτερικών Νταίηβιντ Μίλιμπαντ, ο λόγος που μετά από δυό αναβολέςέφτασε στην Αθήνα προκειμένου να ξεκαθαρίσει ουσιαστικά ένα και μοναδικό ζήτημα. Το ερώτημα που θα απευθύνει στην Ντόρα Μπακογιάννη είναι "αν η Αθήνα σκοπεύει να λάβει μέτρα για να εμποδίσει το άνοιγμα νέων κεφαλαίων στην Τουρκία χωρίς η τελευταία να υποχρεωθεί να εκπληρώσει τις ανηλλημένες υποχρεώσεις της έναντι της ΕΕ.". Η Βρετανία έχει πάρει το σχοινάκι και τραβά την Τουρκία εντός της ΕΕ ενώ η ίδια επιθυμεί να αποχωρήσει σύμφωνα με τις επιλογές της πλειοψηφίας της πολιτικής ηγεσίας της. Τώρα τι θα του απαντήσει η Ντόρα Μπακογιάννη; Μα πως με την Τουρκία έχουμε ... μηδενικά προβλήματα!

Πάντως η κυρία υπουργός σχετικά με τα "μηδενικά προβλήματα" δεν έβγαλε άχνα στο συνέδριο του ΕCONOMIST, όπου πριν από αυτήν τόσο ο βρετανός όσο και ο αμερικανός πρέσβης τόποθέτησαν την Τουρκία στο κέντρο των ενεργειών που θα πρέπει να κάνει στο μέλλον η Ελλάδα καθώς την θεωρούν ηγετικό μέρος της ευρύτερης περιοχής. Μάλιστα ο Σπέκχαρντ φρόντισε να πει ότι "η Ελλάδα κατάλαβε πολύ καλά το μύνημα Ομπάμα με την επισκεψή του στην Τουρκία". Στη συνέχει ξεκαθάρισε πως υπάρχει νέα ατζέντα στις Ελλην-Αμερικανικές σχέσεις που περιλμβάνει Αιγαίο, Κυπριακό και Σκοπιανό.Νομίζω πως δεν θα πάρουμε ως ότου ο Γιώργος μετατραπεί σε κυβερνήτη. Γιατί και η Ντόρα θέλει αλλά δεν την αφήνει ο Καραμανλής. Ως τώρα.
,
Ο υφυπουργός Θ. Κασσίμης ξεκίνησε την προεκλογική εκστρατεία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στη νότια Αλβανία/ Β. Ήπειρο με εγκαίνια μικρών έργων στις περιοχές που ζει η μειονότητα σύμφωνα με το Αλβανικό Σύνταγμα. Το πρόβλημα όμως, πέραν των διαφορών της ηγεσίας της Ομόνοια και των αυλικών της Ντόρας αναμεσά τους, είναι ότι οι μειονοτικοί δεν πάνε να ψηφίσουν περιοριζόμενοι κάθε φορά σε 100-άντε και καμιά φορά 200 πούλμαν. Δηλαδή μεταξύ 5-10000 μειονοτικών επιστρέφουν τώρα που έχουν ελληνικές ταυτότητες και διαβατήρια. Έτσι χάνονται οι δεσμοί τους όμως και κυρίως οι περιουσίες τους που αγοράζονται έναντι πινακίου φακής από Τσάμηδες και Γκέκηδες, καθώς οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται να μείινουν και να αλλάξουν τον τόπο τους με τη βοήθεια της Ελλάδας. Οπότε, καλές προθέσεις ο Θ. Κασσίμης αλλά μην το παρακάνει ονομάζοντά τους ... ατμομηχανή της Αλβανική οικονομίας. Εκτός αν μιλά για τα εμβάσματα!

Δύσκολα τα πράγματα για την οργάνωση στην Κέρκυρα της Συνόδου του ΟΑΣΕ ακόμη και οργανωτικά ζητήματα. Ένα από αυτά ποιά και πόσα αεροσκάφη θα μπορούν να παραμεόινουν στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας μετά την προσγειωσή τους. Γιατί στο μικρό αεροδρόμιο της Κέρκυρας δεν μπορούν να παρκάρουν όσα αεροσκάφη χωρών που οι υπουργοί τους θα συμμετέχουν μπορούν να παραμείνουν στο αεροδρόμιο. ¨Ετσι σαν λύση επελέγει να προσγειώνονται, να κατέρχονται και να αναχωρούν άμεσα τα αεροσκάφη να πηγαίνουν να ... παρκάρουν στο Άκτιο! Στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας μαθαίνουμε θα παραμείνουν τα αεροισκάφη των Χίλαρι Κλίντον και Σεργκέϊ Λαβρόφ, ώστε να ισχύσει η ισσορροπία και στο ... πάρκινγκ.

Φοβούμαι ότι πολύ κακά μαντάτα θα μεταφέρω με το ακόλουθο σχόλιο για το σύνολο των εργαζομένων στο ΥΠΕΞ. Η πληροφορία κυκλοφορεί εδώ και καιρό αλλά φαίνεται πως τώρα τα πράγματα έφτασαν στο κρίσιμο σημείο καθώς το υπουργείο Οικονομικών πήρε την οριστική του απόφαση να φορολογήσει στο άμεσο μέλλον όλα τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και στην λίστα που δημιουργήθηκε βρίσκονται και τα επιδόματα "υπηρεσίας στο εξωτερικό" Σε περίπτωση που αυτά τα επιδόματα φορολογηθούν, οι μισθοί διπλωματιών και όλων όσων υπηρετούν εκεί θα μειωθούν ως και 30%. Το ζήτημα είναι σοβαρό και ίσως πρέπει η ΕΔΥ να ζητήσει πιεστικά την παρέμβαση της υπουργού (αν μπορεί και επιθυμεί να τους διευκολύνει) . Γιατί φοβούμεαι ότι θα το σκέφτονται στο μέλλον να παίρνουν πόστα στο εξωτερικό, ενώ τίθεται σε άλλη βάση ίσως και η εθελουσία κατακράτηση του ποσοστού που επιστρέφει στο εσωτερικό για τους υπηρετούντες οίκαδε.

Η "εθιμοτυπία" του συνεδρίου στον ΕCONOMIST, έσωσε την κατάσταση οδηγόντας την κα Μπακογιάννη, σε άλλο χώρο από αυτόν του Συνεδρίου ως ότου αποχωρήσει από την αίθουσα ο προλαλήσας αυτής Αντώνης Σαμαράς ώστε να μην συναντηθούν καθόλου και ανταλλάξουν πολιτικές απόψεις για την τρέχουσα κατάσταση... Αντιθέτως η κα Μπακογιάννη έφτασε στην ώρα της στο συνέδριο του ΕΑΔ (Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίων Δικαιωμάτων) όπου συνάντησε σε είσοδο και έξοδο τον Κ. Σημίτη με τον οποίο είχε χαριεντίσματα και θερμή χειραψία. Επιτέλους είδε έναν εξ αυτών που θεωρεί του... ύψους της!

Το μεσημέρι η Ελληνίδα υπεξ, συναντά και τον Βουκ Γέρεμιτς, υπουργό Εξωτερικών της Σερβίας, που σπούδασε στο Χάρβαρντ με υποτροφία Κόκκαλη και που συνδέεται άμεσα και ιδιαιτέρως φιλικά με την Νίκη Τζαβέλλα, υποψήφια τώρα του ΛΑ.ΟΣ. Το ερώτημα είναι,, πως θα απαντήσει στον σέρβο υπουργό σχετικά με το μέλλον της πολιτικής μας στο Κόσοβο όπου ενώ δεν το έχουμε αναγνωρίσει επίσημα εντούτοις συνεχίζουμε να συμπεριφέρομαστε σαν να πρόκειται για επίσημα αναγνωρισμένο κράτος από τον ΟΗΕ. ΌΧι μόνο με τη συμμετοχή στην EULEX αλλά ακόμη κι από τον χάρτη που δημοσιεύει το ΑΠΕ της ΝΑ Ευρώπης όπου το Κόσοβο φιγουράρει σαν... κράτος με δικά του σύνορα!