Ποιοί, πως και γιατί, πήρανε τα... παράσημα!

Όπως μας πληροφορούν, κάποια στιγμή το Φεβρουάριο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος στους πρέσβεις Δημοσθένη Κωνσταντίνου, Δημήτρη Καραϊτίδη, Γιάννη Καμπόλη, Γιάννη Ζέπο, Αναστάση Μητσιάλη, Βασίλη Πισπινή, Δημήτρη Ράλλη και Μιχάλη Καμπάνη. Πρόκειται για συνήθη απονομή για τους full ambassadors, τους διπλωματικούς δηλαδή με τον ανώτερο πρεσβευτικό βαθμό του πρέσβυ (ο κ. Κωνσταντίνου το λαμβάνει ως εκ προσωπικοτήτων πρέσβης, αφού δεν προήχθη ποτέ στο βαθμό του πρέσβυ). Και οι μεν κ.κ. Καμπόλης και Καραϊτίδης έλαβαν το μεγαλόσταυρο παραμονή της αφυπηρετήσεως τους, οι λοιποί όμως είναι οι άρτι νεοπροαχθέντες στο βαθμό του πρέσβυ. Φυσικά, όπως λέγεται, ο αρμόδιος για τα παράσημα Εθιμοτυπάρχης κ. Μητσιάλης φρόντισε για τον εαυτό του και τον γαμπρό του (Πισπινή) πριν αναχωρήσει για μόνιμος αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ και έτσι ωφελήθηκαν και οι λοιποί νεοπροαχθέντες (Ζέπος, Ράλλης, Καμπάνης). Δεδομένου όμως ότι η απονομή έγινε τον Φεβρουάριο ατύχησαν οι προαχθέντες το Μάρτιο στο βαθμό του πρέσβυ κ.κ. Παναγιώτης Μακρής (Βαγδάτη) και Κώστας Τριτάρης (Βέρνη) οι οποίοι έμειναν χωρίς το μεγαλόσταυρο. Η εξέλιξη λοιπόν εμφανίζεται ως ιδιαίτερα άδικη προς τον κ. Μακρή. Υπενθυμίζουμε ότι το Νοέμβριο όλοι εξεπλάγησαν όταν πληροφορήθηκαν ότι ο κ. Μακρής δεν προήχθη στο βαθμό του πρέσβυ. Η έκπληξη δεν οφειλόταν μόνο στο γεγονός ότι ο κ. Μακρής έδωσε άριστο παράδειγμα στους νεώτερους όταν, αν και παλιός πρέσβης, προσφέρθηκε ως εθελοντής για την πρεσβεία Βαγδάτης (όπου σήμερα είναι πρύτανης του διπλωματικού σώματος), αλλά και για τις υπηρεσίες του από την θέση αυτή, αλλά και λόγω του όλου προφίλ και κύρους του στην υπηρεσία. Ταχέως κυκλοφόρησε τότε στο ΥΠΕΞ ότι η παράλειψη οφειλόταν σε παλιά αντιπάθεια που τρέφει για τον κ. Μακρή ο γενικός επιθεωρητής Δ. Κωνσταντίνου λόγω του ρόλου που ο κ. Μακρής είχε παίξει στην αποκάλυψη της αλλοίωσης των υπηρεσιακών φακέλων κατά την περίοδο που ο κ. Κωνσταντίνου ήταν προσωπάρχης (πρόκειται για ιστορία που είχε απασχολήσει μάλιστα και την Βουλή, αλλά δεν είχε συνέχεια όταν ο τότε ΥΠΕΞ και νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέλεξε την οδό της «λήθης»). Εν πάση περιπτώσει, η κατακραυγή ήταν τέτοια που η κα Μπακογιάννη - που όπως φαίνεται δεν είχε ενημερωθεί ότι με την απόφαση της παρέλειπε τον κ. Μακρή (δεν της φέρανε και επετηρίδα) - προχώρησε στην προαγωγή του το Μάρτιο, η οποία όμως δεν είχε αναδρομική ισχύ, με αποτέλεσμα ο κ. Μακρής να μην αποκατασταθεί στην σειρά του στην επετηρίδα (μεταξύ των κ.κ. Μητσιάλη και Πισπινή και προ των κ.κ. Ράλλη και Καμπάνη) και να χάσει και το μεγαλόσταυρο…. Δεδομένου ότι στις ιδιορρυθμίες που οι εχθροί του προσάπτουν στον κ. Μακρή είναι και η εκτίμηση που έχει ως παραδοσιακός διπλωματικός προς τα παράσημα, η όλη μεθόδευση οδήγησε σε μια ακόμα από τις μικρές υπηρεσιακές κακίες για τις οποίες διακρίνεται ο διπλωματικός κλάδος.

• Αληθεύει άραγε ότι αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός εκείνων των δημοσιογράφων που έχουν και οικονομικές δοσοληψίες με τη σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΞ;


• Αληθεύει ότι πολιτικό-διπλωματικός συντάκτης στο Στρασβούργο "έπαιρνε γραμμή" από τον εις Αθήνας εδρεύοντα, Κ. Μητσοτάκη ;


• Αληθεύει ότι σε συγκεκριμένα Μέσα, άτομο της Ενημέρωσης του ΥΠΕξ, έδινε "εντολές" να "σπεύσουν στην Κωνσταντινούπολη, φοβούμενο ότι ενδέχεται να μην έχει ισχυρή κάλυψη η Ντ. Μπακογιάννη;

Αύριο: Πως δεν εξελέγη ο Β. Θεοδωρακόπουλος... ακαδημαίκός!

Το παρασκήνιο πίσω από την προσπάθεια κάλυψης της θέσης του ΓΓ

Ενώ ήδη οι ξένοι πρέσβεις στην Αθήνα διαδοχικά κάνουν τα καθιερωμένα αποχαιρετιστήρια δείπνα στο νυν γενικό γραμματέα πρέσβη Αριστείδη Αγαθοκλή που αποχωρεί εντός ολίγου λόγω συμπληρώσεως του 65ου έτους της ηλικίας του, πολλά ακούγονται για το ποιος προορίζεται τελικά για υπηρεσιακός γενικός γραμματέας του ΥΠΕΞ. Μέχρι το φθινόπωρο θυμίζουμε ότι τα σενάρια ήθελαν τον πρέσβη Γιάννη Ζέπο (παλιό θυμίζουμε διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του Γιώργου Παπανδρέου) να τελειώνει τη καριέρα του στην Αθήνα ως γενικός γραμματέας. Ο κ. Ζέπος βέβαια προτίμησε τη θέση του στο Κάιρο, ενώ και η ανάγκη μεταβατικού γενικού γραμματέα (μεταβατικού για κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δηλαδή) ξεφούσκωσε μαζί με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

Ως κατεξοχήν υποψήφιος διάδοχος του κ. Αγαθοκλή εμφανίζεται πλέον ο νυν γενικός διευθυντής διοίκησης πρέσβης Μίκης Καμπάνης ο οποίος φαίνεται να αποτελεί «αδυναμία» της Υπουργού. Πώς άλλωστε όχι, όταν «εκάλυψε» ως πρέσβης στο Πεκίνο όλη εκείνη την περίφημη ιστορία με τον υπουργικό σύζυγο κ. Κούβελο; Αν και για να είμαστε δίκαιοι, η αδυναμία της υπουργού είχε εκδηλωθεί και ποιο νωρίς με την έγκριση του κτιρίου της νέας πρεσβείας στο Πεκίνο (που θυμίζουμε ότι, καθώς λεγόταν τότε, λειτούργησε παρανόμως χωρίς να έχει πιστοποιηθεί προηγουμένως από την ΕΥΠ!). Ο κ. Καμπάνης εμφανίζεται να έχει όλα τα προσόντα για τη θέση: Πλην της εμπιστοσύνης της υπουργού είναι γνωστός και πιστός οπαδός της «δεξιάς» παράταξης, στα εθνικά θέματα (τα οποία μπαίνουν πλέον σε φάση αντιπαράθεσης με την Τουρκία) θεωρείται αρκετά «σκληρός» ώστε η τοποθέτησή του να δώσει και τα κατάλληλα «σήματα» (τέτοια που ο «σκληρός» επίσης κ. Αγαθοκλής δεν μπορούσε να δώσει λόγω της προϋπηρεσίας του στη Μ.Α. ΕΕ στην λεγόμενη περίοδο του «ζεϊμπέκικου» επί Γιώργου Παπανδρέου), είναι ως εκ του χαρακτήρος του αγαπητός στο σύνολο των υπαλλήλων του ΥΠΕΞ, είναι αποδεκτός και στο ΠΑΣΟΚ και δη τόσο στο «βενιζελικό» (η τελευταία - και αρκετά νεώτερη αυτού - σύζυγος του κ. Καμπάνη ήταν στενότατη συνεργάτης του Ευαγγ. Βενιζέλου στο Υπουργείου Πολιτισμού), όσο και στο «παπανδρεϊκό» (είναι φίλος του εξ απορρήτων πάντα του Γιώργου καθηγητή Χάρη Παμπούκη, ενώ η σύζυγος του κ. Καμπάνη έτυχε ευνοϊκότατης απόσπασης στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού στο Πεκίνο χάρη στην στήριξη της γενικής γραμματέως διοίκησης Ελένης Κουτσιμπού και του γραφείου της), διατηρεί πάντα καλά κανάλια επαφής με τον Αντώνη Σαμαρά (μέσω λέγεται του διευθυντή του πολιτικού του γραφείου Α. Κανελόπουλου που είναι πτυχιούχος διοικητικός του ΥΠΕΞ και που ακούγεται ότι αυτός διόρισε την κ. Καμπάνη μέλος στο Δ.Σ. του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης). Το σημαντικότερο ίσως: αποτελεί στενό φίλο του γενικού επιθεωρητή πρέσβη Δημοσθένη Κωνσταντίνου ο οποίος, όπως απεδείχθη στις τελευταίες πρεσβευτικές προαγωγές και μεταθέσεις «διοικεί» εκ των παρασκηνίων το ΥΠΕΞ. Άλλωστε, ο κ. Κωνσταντίνου είχε αποφασιστικό ρόλο στη τοποθέτηση του κ. Καμπάνη ως γενικού διευθυντή διοίκησης.

Οι πιθανοί ανθυποψήφιοι για την θέση του υπηρεσιακού γενικού γραμματέα είναι άλλωστε ενόψει των αφυπηρετήσεων και των τοποθετήσεων στο εξωτερικό πλέον ελάχιστοι και οι πιθανότητές τους λίγες. Έτσι, αποκλείεται μάλλον η επιστροφή στο ΥΠΕΞ του Διοικητή της ΕΥΠ πρέσβη Γιάννη Κοραντή (αν θυμηθούμε τις εκθέσεις που έστελνε ως πρέσβης στην Άγκυρα, αυτό και αν θα έδινε μηνύματα προς την Τουρκία!), καθώς και του πρέσβη Άρη Σάνδη, που υπηρετεί σήμερα στη Πραιτόρια. Ο τελευταίος όμως (που το όνομά του ακούσθηκε αρκετά ως υποψήφιου για την πρεσβεία Ουάσινγκτον, πριν πέσει στο τραπέζι το όνομα του εξωϋπηρεσιακού γενικού γραμματέα διεθνών οικονομικών σχέσεων Θ. Σκυλακάκη και τώρα του πρέσβη κι επικεφαλής της ΜΑΕ ΕΕ, Βασ. Κασκαρέλη), δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει ποτέ την ιδιαίτερη συμπάθεια της Υπουργού (ίσως γιατί ο αδελφός του πρέσβης Αλέκος Σάνδης είναι διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Πρωθυπουργού), ούτε και την θερμή φιλία του κ. Κωνσταντίνου (ο κ. Σάνδης χρεωνόταν πάντα στην ομάδα του πρέσβη Ι. Ζαχαράκη, ενώ οι κκ Αγαθοκλής και Καμπάνης ήταν πάντα πιστοί φίλοι του κ. Κωνσταντίνου).

Για τους παρατηρητές της ανθρωπογεωγραφίας του ΥΠΕΞ η επιλογή του γενικού γραμματέα θα έχει σημασία κυρίως ως προς τις ισορροπίες που θα διαμορφωθούν ανάμεσα στις λεγόμενες «ομάδες» Κωνσταντίνου και Ζαχαράκη, αλλά και στις θέσεις που οι πρέσβεις παίρνουν ενόψει πιθανής αλλαγής της ηγεσίας στο ΥΠΕΞ.

• Με την ευκαιρία της σημερινής δημοσίευσης να διερωτηθούμε αν φάνηκε μόνο σε μας ή και σε άλλους, το γεγονός πως το κείμενο της ομιλίας της κας Μπακογιάννη χθες στην Κωνσταντινούπολη, με τίτλο "Δημόσια Διπωματία", έμοιαζε, μα πολύ, με παρόμοια κείμενα (τα δυο τελευταία) που έχει απεγγείλει άλλο στέλεχος του ΥΠΕΞ. Άλλα που να ασχολείται κανείς και με θέματα "πνευματικής ιδιοκτησίας"... Επίσης να διερωτηθούμε γιατί η κα Μπακογιάννη στις δηλώσεις της αναφέρθηκε κυρίως στα όσα τόνισε και ο Μπ. Ομπάμα. ¨Αραγε δεν έχουμε άλλα θέματα να θέσει στον Μπαμπατζάν;

Αύριο: Ποιοί, πως και γιατί πήραν... παράσημα!

Η "αναπτυξιακή" πολιτική της Ιταλίας στη Μεσογειακή λεκάνη

Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύθηκε από το ιταλικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Il Velino (πρόκειται για ειδησεογραφικό πρακτορείο που ενισχύεται οικονομικά από το Ιταλικό υπ. Εξωτερικών, με στόχο την προβολή ζητημάτων που αφορούν τη χώρα και τη διάχυση της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής) αναφέρεται σε δημοσίευμά του στην πολιτική της Ιταλίας στο χώρο της Μεσογείου. Τα βασικά σημεία αφορούν στα εξής:
Η Ιταλία εδώ και καιρό αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις σχέσεις της, με τις γεωγραφικές περιοχές που αποτελούν τους άμεσους γείτονές της, π.χ. Β. Αφρική (Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο), Εγγύς και Μέση Ανατολή(Παλαιστινιακά εδάφη, Ιορδανία, Λίβανο, Συρία, Ιράν, Ιράκ, Υεμένη), βαλκανική χερσόνησο ( Αλβανία, Βοσνία/ Ερζεγοβίνη, πγδ‘’Μακεδονία’’, Σερβία και Μαυροβούνιο)
Ø Ο πρώτος στόχος αφορά στη συνεργασία για την ανάπτυξη μέσω της οικονομίας και της κοινωνίας: ο στόχος είναι τα παραγόμενα αποτελέσματα στις εν λόγω περιοχές να αμβλύνουν τις εντάσεις που υπάρχουν εντός μιας χώρας ή μεταξύ χωρών μιας γεωγραφικής περιοχής. Η παροχή βοήθειας για ανάπτυξη σε κάποιες από αυτές τις χώρες αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών που σημειώνονται σε κάποιες από τις περιοχές και έχουν κατεύθυνση προς την Ευρώπη και ιδιαιτέρως προς την Ιταλία.
Ø Οι παρεμβάσεις επικεντρώνονται στην ανάπτυξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, των υποδομών, του τομέα υγείας, του αγροτικού τομέα, της ενέργειας, της περιβαλλοντικής προστασίας, της αξιοποίησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, με ιδιαίτερη προσοχή στη θεσμική ενδυνάμωση. Αναφορικά με τα κράτη της Μεσογείου, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους που προτάθηκαν στα πλαίσια της ευρωμεσογειακής συνεργασίας, οι δράσεις συνεργασίας επιβεβαίωσαν τη δέσμευση για την προώθηση δημιουργία περιοχής ελεύθερων συναλλαγών. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα και ιδιαίτερα η υποστήριξη στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στις χώρες του Μαγκρέμπ, αποτελούν σημαντικό τομέα παρέμβασης.
Ø Συγκεκριμένα: Στην Αλγερία η Cooperazione Italiana (σ.σ.πρόγραμμα ιταλικού υπ. Εξωτερικών, αντίστοιχο της ΥΔΑΣ, για τη Συνεργασία και την Ανάπτυξη,) ισχύει από τις αρχές της δεκαετίας του `70 και στην Αίγυπτο βασίζεται σε συνολική δέσμευση 247,8 εκατ. ευρώ που περιλαμβάνουν και πόρους που απελευθερώθηκαν από τη συμφωνία swap χρέους ιδίων κεφαλαίων. Η στρατηγική της συνεργασίας στοχεύει από τη μία πλευρά στην υποστήριξη της οικονομικής μετάβασης μέσω της υποστήριξης στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και του ιδιωτικού τομέα, και, από την άλλη πλευρά, στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη μέσω παρεμβάσεων σε τομείς κλειδιά για την κοινωνική ανάπτυξη. Αναφορικά με τη Λιβύη εκτός από την πρόσφατη συμφωνία ‘’Φιλίας και συνεργασίας’’ η παροχή βοήθειας της Ιταλίας αφορά στους τομείς της υγείας, τον αγροτικό τομέα, της παιδείας, της εξουδετέρωσης ναρκών και των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων. Στο Μαρόκο η ιταλική συνεργασία δραστηριοποιείται με πάνω από 20 πρωτοβουλίες με μια συνολική δέσμευση ύψους 50 εκατ. ευρώ. Οι χρηματοδοτήσεις μέσω πιστώσεων βοήθειας έχουν στόχο την ενδυνάμωση των οικονομικών υποδομών και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Ø Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι δράσεις της Cooperazione Italiana στην Τυνησία, σημασία που επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη επίσκεψη του Ιταλού υπ. Εξωτερικών F. Frattini εκεί. Ο Ιταλός υπ. Εξωτερικών δήλωσε ότι θα εφαρμοστεί το σχέδιο παρέμβασης 2008-2010 και θα εξεταστεί η δυνατότητα παροχής επιπρόσθετης βοήθειας ειδικά σε περιοχές που εμφανίζεται μεγαλύτερος μεταναστευτικός κίνδυνος. Ο F. Frattini συζήτησε με τον ομόλογό του και τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή με ιδιαίτερη αναφορά στην κατάσταση της Γάζας και στις διεθνείς πρωτοβουλίες που περιλαμβάνονται και στην ιταλική προεδρία των G8.
Ø Αναφορικά με τη Μ. Ανατολή, στο Λίβανο οι δραστηριότητες συνεργασίας που έχουν αρχίσει από το 1983 ενσωματώνονται στο πλαίσιο της ιταλικής πολιτικής με στόχο την ειρήνη σε όλη την περιοχή και την ενίσχυση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων (Συμφωνία 24ης Απριλίου 1998 με πιστώσεις βοήθειας πάνω από 82, 6 εκατ. ευρώ) και δωρεές περίπου 4 εκατομ. ευρώ στον αγροτικό τομέα και στον τομέα της υγείας. Στα παλαιστινιακά εδάφη πραγματοποιήθηκαν δράσεις για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης.
Ø Μεσογειακή Ευρώπη: η πολιτική της Ιταλίας προς τα Βαλκάνια προσανατολίζεται στην προώθηση της πολιτικής και οικονομικής σταθεροποίησης βάσει των δημοκρατικών θεσμών και υπό την οπτική της ενσωμάτωσης στις ευρωπαϊκές και ευρωατλαντικές δομές και την παγκόσμια οικονομία. Η προσοχή της Cooperazione Italiana αφορά κυρίως στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης, στην αγορά εργασίας, στη δημιουργία ή στην ενίσχυση των υπαρχουσών θεσμών, στις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, στην παιδεία, στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, στην απασχόληση, στη βιώσιμη ανάπτυξη και στην υποστήριξη των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων. Στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο δαπανήθηκαν πάνω από 13 εκατ. ευρώ για πρόγραμμα υποστήριξης επανένταξης των προσφύγων.
Ø Η Γενική Διεύθυνση για τη Συνεργασία στην Ανάπτυξη (Direzione Generale per la Cooperazione allo Sviluppo, Dgcs[1]) συμμετείχε στην συνάντηση των δωρητών για το Κόσοβο στο Παρίσι, που έγινε με πρωτοβουλία της Unesco. Στην ίδια έδρα παρουσιάστηκε πρόταση/δέσμευση ύψους ενός εκατ. ευρώ εντός τριών ετών για τις δραστηριότητες που ήδη πραγματοποιούνται και ευνοούν την ‘’οθωμανική και ορθόδοξη κληρονομιά και την ενίσχυση του διαλόγου μεταξύ των δύο κοινοτήτων’’.


[1] http://www.cooperazioneallosviluppo.esteri.it/pdgcs

Περισσότερα ακόμη θέματα του ΥΠΕΞ, το επόμενο τριήμερο!
- Τι τρέχει με την "κάλυψη" της θέσης του Γενικού Γραμματέα;
- Ποιοί, που και πως κατάφεραν να παρασημοφορηθούν;
- Πως "κόπηκε" ο Β. Θεοδωρόπουλος από την Ακαδημία Αθηνών...

Σχόλια για ΥΠΕΞ - 2

Στην Κωνσταντινούπολη βρίσκεται σήμερα η ΥΠΕΞ, κα Μπακογιάννη και τα μάτια όλων μας είναι στραμμένα πάνω της καθώς εκφράζεται φόβος για το γεγονός ότι εκεί βρίσκεται «μόνη» της ανάμεσα σε Τούρκους και Αμερικανούς φίλους της. Ας προσέχει λοιπόν, γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα για την ίδια και τις ως τώρα επιλογές της σύμφωνα με την Ανγκέλα Μέρκελ, και τις απόψεις που εκφράζει….

Στο μεταξύ, η κα Μπακογιάννη προετοιμάζεται, μετά από τον τούρκο Πρόεδρο Αμπ. Γκιούλ, να επισκεφθεί κι εκείνη με τη σειρά της το Ιράκ, μέσα στον Απρίλιο, μεταβαίνοντας τόσο στην Βαγδάτη όσο και στην περιφερειακή πρωτεύουσα των Κούρδων, την Ερμπίλ. Πρόκειται για ταξίδι στο οποίο θα έχει συνομιλίες με την ιρακινή ηγεσία ενώ στην Ερμπίλ θα συναντηθεί με την τοπική κουρδική κυβέρνηση και θα εγκαινιάσει το Γραφείο Εμπορικών Υποθέσεων της Ελληνικής διπλωματικής αποστολής στο Ιράκ. Με την ευκαιρία αυτή θα συζητήσει και την ανέγερση του ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κουρδική πρωτεύουσα, γεγονός που έχει συμφωνηθεί εδώ και καιρό χάρη στις προσπάθειες του έλληνα πρέσβη στο Ιράκ, Π. Μακρή. Βέβαια, καλό είναι να στηθεί ανδριάντας του Αλεξάνδρου αλλά μήπως η εκεί μετάβασής της θα μπορούσε να εξυπηρετήσει κι άλλους σκοπούς, πιο ουσιαστικούς, όπως για παράδειγμα πολιτικές σχέσεις με τους Κούρδους, το άνοιγμα αεροπορικής γραμμής, ουσιαστική βοήθεια στον κουρδικό πληθυσμό και φυσικά εμπορικές οικονομικές συμφωνίες;

Μπράβο του και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δεύτερο της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο ΝΑΤΟ, πρέσβη κ. Λαμπρίδη που έφερε σε πέρας δύσκολο έργο, έχοντας πάρει στις πλάτες του κυριολεκτικά την υπόθεση Ράσμουσεν και τα άλλα «μικρά» προβλήματα που δημιούργησε η παρουσία Ομπάμα, ιδιαιτέρως μάλιστα το τελικό ανακοινωθέν και τα «περίεργα» περί Σκοπίων που ζητούσαν οι Τούρκο-Ιταλοί!

Μπάχαλο, η κατάσταση για τους Έλληνες δημοσιογράφους στο Στρασβούργο καθώς το τοπικό Γραφείο Τύπου μαζί με αυτό του Παρισιού δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν ούτε καρέκλες για τους απεσταλμένους καναλιών και τύπου, που παρέμειναν όρθιοι. Δεν έκαναν το αυτονόητο, να βάλουν τα γνωστά χαρτάκια με ονόματα όπου υπήρχαν θέσεις δύο ημέρες πριν. Εκείνο όμως που δημιούργησε «μεγάλο» πρόβλημα είναι η αδυναμία ή αδιαφορία των αρμόδιων της Πρεσβείας μας στο Παρίσι ( τρέξε να κρυφτείς Δημήτρη Παρασκευόπουλε !) να φροντίσουν για την ύπαρξη αυτοκινήτου που θα μετέφερε αριστερά και δεξιά των κυβερνητικό εκπρόσωπο Ευάγγ. Αντώναρο, που πλέον διεκδικεί όλα τα πλεονεκτήματα του πάλαι ποτέ αρχηγού και υπουργού του, Θ. Ρουσόπουλου. Γι αυτό άλλωστε, δεν χρησιμοποιεί το… τραμ!

Το αρμόδιο υπηρεσιακό Συμβούλιο, έκανε δεκτή την προσφυγή του Χρ. Φαρμάκη, Σ. ΟΕΥ Α’ και διέγραψε από τον προσωπικό του φάκελο ό,τι αρνητικό επιχείρησε να του προσάψει ο πρώην πρέσβης μας στα Τίρανα, Κ. Κοκόσης που βρίσκεται τώρα στην Τσεχία και που χθες υποδέχθηκε την πολιτική ηγεσία στην Πράγα στα πλαίσια της συνάντησης ΕΕ- ΗΠΑ.

Προβλήματα πολλά άρχισε να προκαλεί η στάση της Ντόρας Μπακογιάννη, να κάνει χρήση, εδώ και μήνες, συμβούλων, ήδη πρέσβεων σε σύνταξη χωρίς να έχει καθορίσει το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο προσφέρουν την εργασία τους. Ενώ έχει ψηφιστεί από τη Βουλή η διάταξη που της παρέχει το δικαίωμα να ονομάσει περίπου δεκαπέντε «πρέσβεις εκ προσωπικοτήτων» αδυνατεί να προχωρήσει στη νομιμοποίησή τους, με αποτέλεσμα όσοι ήδη εργάζονται να μην πληρώνονται, ενώ και τα έξοδα που κάνουν και χρεώνονται στο υπουργείο ενδέχεται να απορριφθούν σε έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Το περίεργο είναι πως τα προβλήματα αφορούν εκτός μικρού αριθμού ικανών στελεχών, κυρίως φίλους της, ενώ λειτουργούν αποτρεπτικά και γι άλλους, όπως για παράδειγμα τον πρέσβη κ. Αγαθοκλή, που η υπουργός δεν θέλει να χάσει (λόγω συνταξιοδότησης) αλλά δυσκολεύεται να πεισθεί να παραμείνει…

Σε βαλκανικό κυβερνοτόπο (ελεγχόμενο από δυτικά κεφάλαια) διαβάσαμε το εξής εκπληκτικό, που αφορά την αδυναμία των κυβερνητικών υπηρεσιών του Κοσόβου, να μάθουν να χρησιμοποιούν ορθά, αλλά και ομόφωνα, τα ονόματα των ξένων επισήμων που επισκέπτονται την Πρίστινα. Έτσι, μετά την τελευταία «τραγωδία» που αφορούσε τη διαπιστευμένη στις Βρυξέλλες πρέσβειρα της Εσθονίας που άλλοτε αναφερόταν σαν πρέσβειρα στη Βιέννη, άλλοτε σαν πρέσβειρα στην Πρίστινα κι άλλοτε σαν ειδική απεσταλμένη, από διαφορετικές κυβερνητικές υπηρεσίες, μάθαμε πως το περασμένο Σεπτέμβριο παρόμοιο φαινόμενο έπληξε και ελληνική αποστολή. Της αποστολής επικεφαλής ήταν ο πρέσβης Νίκος Καλλατζιανός αλλά τον υποδέχτηκαν στην κυβέρνηση σαν…. Γιάννη Ζαχαράκη! Εμείς μόνο τη χαρά του δεν μπορούμε να φανταστούμε, που τον τοποθέτησαν σε τόσο υψηλό βάθρο!

Δεν είναι τελικά μόνο ο πρέσβης Μηλιαρέσσης που τιμωρήθηκε με παύση. Προηγήθηκε η περίπτωση του συμβούλου πρεσβείας Παναγιώτη Καγκελάρη που παύτηκε οριστικά τον Ιανουάριο μετά και την απόρριψη της προσφυγής του στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Αιτία η γνωστή υπόθεση με τις βίζες στη πρεσβεία Ισλαμαμπάντ. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο κ. Καγκελάρης δεν φαίνεται να έκανε τίποτα περισσότερο από πολλούς συναδέλφους του οι οποίοι ως γνωστόν απολαμβάνουν πρεσβειών και τιμών… Ίσως το πρόβλημά του να ήταν τελικά ότι ήταν αντιπαθής στους συναδέλφους του.

Σίγουρα δεν ήταν αποτέλεσμα ύποπτων ή περίτεχνων σχεδιασμών, η μετακίνηση του Κώστα Μπακογιάννη -που βρήκε καλά αμειβόμενη εργασία στον ιδιωτικό τομέα- Οφείλεται απλά, στις αναφορές στελεχών του πολιτικού γραφείου της σύμφωνα με τις οποίες το ερχόμενο φθινόπωρο «μπορεί να πάμε σε εκλογές, που θα χάσουμε» και πιθανής ελεύσεως του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Άλλωστε δεν είναι ο μόνος που απομακρύνθηκε. Έφυγε και η στενή συνεργάτης της υπουργού Χριστίνα Ρουγγέρη .

Τα πολλά ερωτηματικά των Έλληνο- Αμερικανικών σχέσεων μετά τη συνάντηση Καραμανλή - Ομπάμα

«Ψεκάστε, σκουπίστε… τελειώσατε»! Θυμηθήκαμε τη διαφήμιση, καθώς προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα απολογισμό των γεγονότων, που σημάδεψαν την τον κόσμο και την Ευρώπη, ιδιαίτερα, την περασμένη εβδομάδα. Στην ουσία κερδισμένος ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, τόσο στο επίπεδο του G20, όσο και σε επίπεδο σχέσεων ΕΕ- ΗΠΑ. Πήρε αυτά που ήθελε κάνοντας τις μικρότερες παραχωρήσεις. Σε ό,τι αφορά εμάς, τις Έλληνο – Αμερικανικές σχέσεις, πέραν των αισιόδοξων δηλώσεων κυβερνητικών παραγόντων και του ίδιου του Κ. Καραμανλή, το ουσιαστικό μέρος της συζήτησης αναλώθηκε σε τρία βασικά θέματα, που η Ουάσιγκτον επιμένει να τα χαρακτηρίζει κεφαλαιώδους σημασίας: έλεγχος ή ανάσχεση των αφικνούμενων προσφύγων από ανατολάς (στο πλαίσιο καταπολέμησης της τρομοκρατίας), διαφοροποίηση των ενεργειακών μας πηγών (μην βασίζεστε μόνο στους ρώσους) , ενεργό συμμετοχή στη προσπάθεια αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης (μιας και οι οικονομίες είναι διασυνδεδεμένες). Ό,τι ακριβώς είχε αναφέρει για τις Έλληνο-Αμερικανικές σχέσεις μόλις πριν πέντε ημέρες στην Ουάσιγκτον ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ. Δηλαδή, η συνάντηση προσέφερε την ευκαιρία απλώς ν’ ακούσει ο αμερικανός πρόεδρος δια χειλέων πρωθυπουργού, ότι έχουμε κατ’ επανάληψη μεταφέρει εγγράφως στην Ουάσιγκτον.
Από την όλη υπόθεση, αν δεχθούμε ότι δεν υπήρξε παρά μια συνάντηση ρουτίνας, λείπει κάτι. Αυτό που δεν ανέφερε ούτε ο Ομπάμα, ούτε ο Καραμανλής. Αλλά ό,τι κι είναι, σύντομα θα αποκαλυφθεί, μιας και σίγουρα αφορά τις πολιτικές επιλογές της χώρας. Φυσικά στα τεχνικά ζητήματα, κερδισμένος είναι ο Μπ. Ομπάμα. Για την ενίσχυση, έστω μικρή αριθμητικά, της Ελληνικής Δύναμης Αφγανιστάν και μεταβολής του ρόλου της. Για τη συμμετοχή στην αποκατάσταση νέων οδών ανεφοδιασμού των εκεί δυνάμεων, κ.ά Για τις υποσχέσεις –που δόθηκαν- για μετά την κρίση, σχετικά με αμερικανικά οπλικά συστήματα.
Για το θέμα των Σκοπίων, δεν αναφέρθηκε σχετική συζήτηση. Για την Κύπρο δεν ακούστηκε επίσης κάτι. Για το Αιγαίο, αν και συζητήθηκε ο αμερικανός πρόεδρος ζήτησε επίλυση διαφορών με συνομιλίες (όπως έκαναν δηλαδή οι ΗΠΑ όταν το Μεξικό, διεκδικούσε την Καλιφόρνια και το σημερινό Νέο Μεξικό ή το Τέξας). Για τα Βαλκάνια γενικότερα παραμένει ερωτηματικό αν υπήρξε συζήτηση. Γιατί θα είχε ενδιαφέρον μιας και ο αμερικανός πρόεδρος, στη διάρκεια της συνέντευξής του στο Στρασβούργο, απαντώντας σε Αλβανό δημοσιογράφο για το Κόσοβο, τόνισε ότι ανησυχεί για την αστάθεια στην περιοχή και τι μπορεί να προκαλέσει στο μέλλον. Κι είναι η μόνη περιοχή που σαν χώρα μπορούμε να αισθανόμαστε «παίκτες».
Μαζί με όλα αυτά, θα πρέπει σοβαρά να ληφθεί υπόψιν, αν και δεν αναφέρεται ειδικά στις Έλληνο-Αμερικανικές σχέσεις, η δήλωση Ομπάμα σχετικά με τον «αντιαμερικανισμό που εκδηλώνεται στην Ευρώπη» και που πρέπει να αντιμετωπιστεί καθώς οι ΗΠΑ σε πολλά ζητήματα αλλάζουν πορεία στη διεθνή πολιτική σκηνή. Στην Ελλάδα, ο υφιστάμενος αντί-αμερικανισμός όμως δεν έχει συστατικά στοιχεία που απορρέουν τόσο από τις διεθνείς επιλογές των ΗΠΑ, με εξαίρεση τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Έχει στοιχεία ιστορικής μνήμης από τον Εμφύλιο, τη Χούντα, την Κυπριακή τραγωδία, τα Ίμια, κλπ. Ιδιαίτερα από το γεγονός πως σε κάθε φάση της σειράς των κρίσεων που η χώρα αντιμετώπισε τα τελευταία 50 χρόνια στάθηκε στο πλευρό της Τουρκίας. Αυτό άραγε πως θα το θεραπεύσει η νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική;
Χωρίς να θέλουμε να προϊδεάσουμε κανένα, φοβόμαστε πως ούτε καν θα ασχοληθεί. Γιατί, η χώρα μας, δεν είναι αυτή που εμποδίζει τη στρατιωτική συνεργασία ΕΕ- ΝΑΤΟ, δεν ζητά υπερβολικά ανταλλάγματα για κάθε της «ναι», δεν εκβιάζει για να κερδίσει την αμερικάνικη εύνοια. Αν τολμούσε, ίσως οι διμερείς μας σχέσεις να ήταν καλύτερες και ο αντί-αμερικανισμός μειωμένος….

Θα μάθουμε από τις καρπαζιές που δεχόμαστε;

Την τελευταία περίοδο έχει ιδιαίτερα συζητηθεί και καταδικαστεί η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, εξαιτίας της αναποτελεσματικότητάς της και κυρίως της σταθερής υποχώρησης της θέσης της χώρας έναντι της Τουρκίας. Από όσο συνέβησαν και θα συμβούν τις επόμενες ημέρες, με τις περιοδείες του Αμερικανού Προέδρου Μπάρακ Ομπάμα στην ευρύτερη περιοχή, εκείνο που κατ’ εμάς αποτέλεσε τη χειρότερη στιγμή είναι η πρόσκληση του Ταγίπ Ερντογάν στη διάσκεψη των G20. Προσκλήθηκε στο Λονδίνο από τον βρετανό πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν, με τη συναίνεση και επιδοκιμασία του Μπ. Ομπάμα.

Πρόκειται στην ουσία του πράγματος για μια ΜΕΓΑ- αρνητική πράξη για τα Ελληνικά συμφέροντα καθώς:

· Η Τουρκία έχει βυθιστεί οικονομικά και περιμένει σωτηρία από το ΔΝΤ, πράγμα που δεν έκανε ως τώρα ο κ. Ερντογάν εξαιτίας των εκλογών που μόλις προηγήθηκαν.

· Η Τουρκία αντιμετωπίζει σωρεία εσωτερικών πολιτικών προβλημάτων, που μόνο σταθερότητα για το μέλλον της δεν επιτρέπουν.

· Η Τουρκία είναι μια χώρα με απίστευτο αριθμό καταγγελιών σε διεθνή δικαστήρια για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αρχών.

Το γεγονός λοιπόν ότι παρά αυτά τα προβλήματα της ζητούν να συμμετάσχει, έστω και σαν παρατηρητής, στη Σύνοδο G20, δείχνει ότι επιχειρούν να αναβαθμίσουν το ρόλο της άμεσα, όχι απλά σε επίπεδο περιφερειακό αλλά κεντρικό καθώς της δίνουν την αίσθηση ότι ανήκει στις ηγέτιδες χώρες του πλανήτη. Αυτό το ζήτημα θα δημιουργήσει σύντομα, αρνητικά επακόλουθα για τη χώρα μας.
Απέναντι στις άγγλο-σαξονικές πολιτικές αυτές, τι πιθανότητες έχει η Αθήνα να αντιδράσει, σε ουσιαστικό επίπεδο; Μια πρώτη ματιά, και βλέποντας τα μεγέθη, οδηγεί σε συμπεράσματα ελάχιστα αισιόδοξα. Ιδιαίτερα αν προσμετρήσει κανείς την οικονομική της κατάσταση και κοινωνική αποδιάρθρωση.

Υπάρχουν όμως και σημεία στα οποία ενδεχομένως μπορούμε – ακόμη- να στηριχθούμε αν αποφασίσουμε να κινηθούμε γρήγορα, δυναμικά και ουσιαστικά και όχι προς χάριν δημοσίων σχέσεων και εσωτερικών ισορροπιών. Και βέβαια μια τέτοια πολιτική, απαιτεί μια κοινωνική και πολιτική ειρήνη, δηλαδή τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Τα πρόσφατα σενάρια που ανέπτυξε ο Β. Μαρκεζίνης, για διπλωματικούς ελιγμούς σε επίπεδο ΕΕ και στροφή έτι περισσότερο προς την Μόσχα ενδεχομένως δεν είναι απορριπτέα. Άλλωστε είναι και μόνη δημόσια εναλλακτική πρόταση που έχει ως σήμερα ακουστεί, έχοντας μάλιστα τύχει της συγκατάβασης αν όχι της αποδοχής ορισμένων ηγετικών προσωπικοτήτων, σε γεύματα και δείπνα. Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του και φυσικά και κύρια η ΝΔ, σαν κυβέρνηση, δεν έχουν προτείνει τίποτε απολύτως αρεσκόμενοι σε ένα παράδοξο και κενό περιεχομένου λόγο, ικανό ενδεχομένως να προκαλέσει μια ακόμη συζήτηση στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Όμως, έως ότου φτάσουμε σε μια ανατροπή των ισχυόντων σήμερα επιλογών μας, υπάρχουν σειρά από ενδιάμεσους σταθμούς, ικανούς τόσο να προασπίσουν τα εθνικά συμφέροντα, όσο και να στείλουν τα κατάλληλα μηνύματα ότι η μονομερής στήριξη της Άγκυρας σε Αιγαίο και Κύπρο, δεν θα μείνει αναπάντητη. Η χρήση του «βέτο» στη διάρκεια συμβουλίων ΕΕ- Τουρκίας και η επέκταση του «παγώματος» στη διαδικασία ένταξης είναι κάτι που μας επιτρέπεται, αν γίνει συστηματικά και στη βάση πραγματικών δεδομένων, που ωστόσο υπάρχουν άφθονα. Η απόρριψη κάθε ιδέας αποδοχής της Τουρκίας με πολιτικά κριτήρια, όπως ενδιαφέρεται να γίνει ο κ. Ερντογάν, εξίσου βοηθά σε αποσαφήνιση της θέσης μας, ότι το «κλίμα φιλίας» δεν μπορεί να είναι μονομερές. Η στροφή μας σε σημαντικές επιλογές απόκτησης προχωρημένων οπλικών συστημάτων δεν θα πρέπει να αποκλείουν από εδώ και πέρα τη Μόσχα, η οποία μπορεί να μας εξοπλίσει με έξυπνα όπλα και με διαβεβαίωση ότι δεν θα παραχωρήσει παρόμοια στην Τουρκία. Αρκεί να θυμηθούμε τους πυραύλους SS-300 και τι πανικό εξακολουθούν να προκαλούν στους τούρκους πιλότους. Στενότερη συνεργασία με την Κύπρο, καθώς διαφαίνεται η αποτυχία των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού καθώς ακόμη και ο Δ. Χριστόφιας έχει αρχίσει να εκφράζει ορισμένες αμφιβολίες, για τις τουρκικές προθέσεις.

Αναφέρθηκα προηγουμένως στην ανάγκη συγκυβέρνησης ώστε οι όποιες αποφάσεις πρώτον, να αποδίδουν τη μέγιστη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και δεύτερον, να μην επιτρέψουν κριτικές και διάσπαση του εσωτερικού μετώπου. Πράγμα δύσκολο καθώς, λιγότερο ή περισσότερο οι απασχολούμενοι στα δύο μεγάλα κόμματα με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής λατρεύουν το φωτογραφικό φακό. Η υπουργός εξωτερικών μάλιστα, έχει αποδείξει μια ακόμη αδυναμία. Στις ΗΠΑ…

Εύκολα ξεχνά ή απλά... κοντράρει τη Μόσχα;

Χθεσινή ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, η Υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη, απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα στον Έλληνα Πρέσβυ κ. Χρυσανθόπουλο για την επικράτησή του στη χθεσινή σχετική ψηφοφορία και την επανεκλογή του στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου (ΟΣΕΠ). Η ανανέωση της θητείας του Πρέσβεως, κ. Χρυσανθόπουλου, αναδεικνύει τη θετική εικόνα που υπάρχει για τη χώρα μας και το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στην περιοχή αρμοδιότητας του ΟΣΕΠ, καταλήγει η ανακοίνωση. Προφανώς στο ΥΠΕΞ έχουν πολύ μικρή μνήμη. Ξεχνούν τα "παιχνίδια" που έκανε ο κ. πρέσβης για να είναι αρεστός σε φίλους του, που δεν είναι πάντα και φίλοι της χώρας, ενώ είχε δις εξοργίσει τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ που εκπροσωπεί την κύρια χώρα-δύναμη του ΟΣΕΠ; Τελικά μήπως αυτή είναι η "νέα πολιτική" του ΥΠΕΞ της κας Μπακογιάννη και των... σιωπηλών πρέσβεων που την ακολουθούν;