O Τούρκος ΥΠΕΞ μεταβαίνει στο Ιράκ, τη Συρία και την Αίγυπτο

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, μεταβαίνει σήμερα στο Ιράκ και τη Συρία προκειμένου να επιχειρήσει συμβιβαστικό ρόλο ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες, οι οποίες προέβησαν σε αμοιβαία ανάκληση των πρεσβευτών τους, η οποία ακολούθησε τη διπλή δολοφονική επίθεση αυτοκτονίας στην καρδιά της Βαγδάτης, σύμφωνα με ανακοινωθέν του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ αναμένεται να συναντηθεί με τον σύριο πρόεδρος Μπασάρ Αλ Ασάντ και τον ομόλογό του Ουαλίντ Μιουαλέμ στη Δαμασκό και να έχει συνομιλίες με τον ιρακινό πρωθυπουργό Νουρί Αλ Μαλίκι και τον ομόλογό του Χοσιάρ Ζεμπαρί, στη Βαγδάτη, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Όπως υπογραμμίζει το ίδιο ανακοινωθέν «οι συνομιλίες θα επιτρέψουν στην ιρακινή και συριακή πλευρά να εκφράσουν τις θέσεις τους σε σχέση με τις πρόσφατες εξελίξεις στη Βαγδάτη και να ενημερωθούν για τις απόψεις της Τουρκίας».

Υπενθυμίζεται ότι το Ιράκ έχει ζητήσει από τη Συρία την έκδοση δύο Ιρακινών υπόπτων για τις επιθέσεις της 19ης Αυγούστου, οι οποίες άφησαν πίσω τους 95 νεκρούς και 600 τραυματίες.

Στη συνέχεια, ο κ. Νταβούτογλου αναμένεται να μεταβεί στην Αίγυπτο από την 1η έως τις 3 Σεπτέμβριου προκειμένου να έχει συνομιλίες για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, προσθέτει το Τουρκικό ΥΠΕΞ.

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και την υποψηφιότητά της στην ΕΕ , επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να ενισχύσει τη συνεργασία της με τις χώρες της Μέσης Ανατολής και να καθιερωθεί ως μεσολαβητής στις περιφερειακές συγκρούσεις. Ρόλο που ενισχύουν με την πολιτική τους και οι ΗΠΑ, που επιθυμούν να την αναγορεύσουν σε «περιφερειακή δύναμη».

Ελλάδα – ΝΑΤΟ – Τουρκία

Η επίσκεψη του νέου ΓΓ του ΝΑΤΟ Rasmussen σε Ελλάδα και Τουρκία και η προτεραιότητα που αποδίδει στην αποκατάσταση των διμερών σχέσεων για την καλύτερη λειτουργία της Συμμαχίας, προβάλλονται σε ανταποκρίσεις του Gerd Höhler στην εφ. Der Tagesspiegel με τίτλο «Ο Rasmussen πιέζει – ΓΓ του ΝΑΤΟ: Η αντιπαράθεση Ελλήνων και Τούρκων δυσχεραίνει τις επιχειρήσεις της Συμμαχίας»
Ο Gerd Höhler, στην ανταπόκρισή του επισημαίνει ότι το ζητούμενο για το νέο ΓΓ του ΝΑΤΟ είναι «η στενότερη συνεργασία ανάμεσα στη Συμμαχία και την ΕΕ», η οποία παρακωλύεται εδώ και χρόνια από τις προστριβές των δυο συμμάχων, Ελλάδας και Τουρκίας, καθώς και από τη διαιώνιση του Κυπριακού προβλήματος.
"Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σ’ αυτήν την πολιτική αντιπαράθεση να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των στρατιωτών μας στο πεδίο της μάχης, αλλά πρέπει να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις", δήλωσε ο Rasmussen την Πέμπτη μετά τις συνομιλίες στην ελληνική πρωτεύουσα. Η συνεργασία ανάμεσα στη Συμμαχία και την ΕΕ ρυθμίστηκε το 2003 στην επονομαζόμενη Συμφωνία Berlin-Plus. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ανταλλαγή μυστικών πληροφοριών μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ καθώς και ότι η ΕΕ μπορεί να χρησιμοποιεί υποδομές του ΝΑΤΟ σε δικές της στρατιωτικές αποστολές. Οι δυσκολίες ξεκίνησαν το 2004 με την ένταξη της διαιρεμένης Κύπρου στην ΕΕ. Καθώς η Τουρκία διατηρεί από το 1974 υπό στρατιωτική κατοχή το βορρά της Κύπρου, η τελευταία μπλοκάρει τη στενότερη πρόσδεση της Άγκυρας στην Ευρωπαϊκή Αμυντική Υπηρεσία (EDA). Αυτό παρεμποδίζει και η Ελλάδα παραπέμποντας στις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις του εναερίου χώρου πάνω από το Αιγαίο».
Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «και η Τουρκία με τη σειρά της μπλοκάρει στο ΝΑΤΟ τις συνομιλίες με την ΕΕ, καθώς η Συμφωνία Berlin-Plus προβλέπει την ανταλλαγή μυστικών πληροφοριών, μόνο όταν όλα τα συμβαλλόμενα κράτη έχουν υπογράψει συμφωνίες ασφαλείας. Η Κύπρος δεν έχει υπογράψει τέτοια συμφωνία με το ΝΑΤΟ. Δεδομένων των εμποδίων που παρεμβάλλουν και οι δυο πλευρές, ΕΕ και ΝΑΤΟ προσπαθούν να ρυθμίσουν τη συνεργασία διαμέσου άτυπων διαύλων. Αυτό ωστόσο παραμένει δύσκολο. ‘Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο, όπου αυτό δυσχεραίνει τις επιχειρήσεις μας’, δήλωσε ο Rasmussen στις Βρυξέλλες πριν από την αναχώρησή του για Αθήνα και Άγκυρα».
«Στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών υπογραμμίζεται ότι ο πυρήνας του προβλήματος βρίσκεται στην ‘παράδοξη κατάσταση’, ότι δηλαδή η Τουρκία που διαπραγματεύεται με την ΕΕ την ένταξή της, δεν αναγνωρίζει την Κύπρο που είναι μέλος της ΕΕ. Σ’ αυτό αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, όταν τόνισε μετά τη συνομιλία του με τον Rasmussen, ότι η συνεργασία του ΝΑΤΟ με την ΕΕ θα πρέπει να συμπεριλάβει όλα τα κράτη-μέλη.

Αμερικάνικα ερωτηματικά για Τουρκία - αγωγούς;

Οι ΗΠΑ δεν θεωρούν , ότι η υλοποίηση του ρωσικού σχεδίου «Νότιο ρεύμα» εκτοπίζει στη δευτερη γραμμή το «Ναμπούκο», δήλωσε ο Αμερικανός γερουσιαστής Ρ. Βέξλερ σε συνάντηση του με τον Τούρκο Υπουργό ενέργειας και φυσικών πόρων Τ. Γιλτίζ. Ο Αμερικανός γερουσιαστής τόνισε, ότι «οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν ανάμεσα στην Ρωσία και την Τουρκία στον ενεργειακό τομέα έχουν ως σκοπό τους την διαφοροποίηση των πηγών». Ο Γιλτίζ παρατήρησε , ότι η Ρωσία και η Τουρκία ''έχουν τους δικούς τους λόγους για την υλοποίηση των αμοιβαία επωφελών σχεδίων''.

Τηλεφωνική επικοινωνία Μπορίσοφ με Πούτιν για αγωγούς

Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπ. Μπορίσοφ είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον ρώσο ομόλογό του Βλ. Πούτιν, ανακοίνωσε το γραφείο Τύπου της κυβέρνησης. Οι δυο πρωθυπουργοί συζήτησαν την μελλοντική ανάπτυξη και τις δυνατότητες εμβάθυνσης των παραδοσιακά καλών πολιτικών σχέσεων των δυο χωρών, καθώς επίσης τα σχέδια της πραγματοποίησης του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου «Νότιο ρεύμα», την κατασκευή του πετρελαιαγωγού «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη» και την κατασκευή του ατομικού σταθμού παραγωγής ενέργειας «Μπέλενε». Ο κ. Μπορίσοφ διευκρίνισε οτι η Βουλγαρία εξετάζει τις λεπτομέρειες των υπογεγραμμένων συμφωνιών. Οι πρωθυπουργοί των δυο χωρών συμφώνησαν οτι οι συνομιλίες σχετικά με τα κοινά σχέδια πρέπει να συνεχιστούν από ειδικούς. Ο κ. Μπορίσοφ πρότεινε η διακυβερνητική συνάντηση του Νοεμβρίου να πραγματοποιηθεί στη Βουλγαρία αντί στη Ρωσία.

Ο Νετανιάχου ζητάει κυρώσεις που θα "παρέλυαν" το Ιράν

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένιαμιν Νετανιάχου, ζήτησε την Πέμπτη στο Βερολίνο την επιβολή "κυρώσεων που θα παραλύσουν" το Ιράν, ώστε να το εμποδίσουν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
"Το πιο σημαντικό που θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε, είναι οι κυρώσεις που θα το παρέλυαν". Είναι εφικτό να ασκήσουμε πραγματικές πιέσεις στο καθεστώς της Τεχεράνης", είπε ο Νετανιάχου σε κοινή συνέντευξη τύπου με την Γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ, προσθέτοντας ότι αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν επιτύχει συμφωνία στην κλιμάκωση των κυρώσεων, τότε ΗΠΑ και Ευρώπη να επιβάλουν τις δικές τους.
Από την πλευρά της, η Αγγελα Μέρκελ είπε ότι "ο χρόνος πιέζει", ώστε η Τεχεράνη να απαντήσει στην πρόταση διαλόγου για τη διακοπή του πυρηνικού της προγράμματος .
Αν δεν επιτευχθεί πρόοδος έως τον Σεπτέμβριο, "σκοπεύουμε λα λάβουμε πιο δραστικά μέτρα εναντίον του Ιράν στους τομείς της ενέργειας και της οικονομίας", υπογράμμισε η Γερμανίδα καγκελάριος, προσθέτοντας ωστόσο ότι οι κυρώσεις θα ήσαν πιο αποτελεσματικές με τη συνεργασία της Ρωσίας και της Κίνας.

Έληξε ο πόλεμος στο Νταρφούρ

Έληξε ο εξαετής πόλεμος μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων του Σουδάν και των ανταρτών του Νταρφούρ, δήλωσε ο στρατιωτικός διοικητής του ΟΗΕ στην περιοχή, Μάρτιν Αγκγουάι. Όπως δήλωσε ο Αγκγουάι, ο πόλεμος εξασθένησε όταν οι αντάρτικες ομάδες διαιρέθηκαν μεταξύ τους σε φράξιες ενώ τόνισε ότι η περιοχή υποφέρει τώρα περισσότερο από τις μικρές σε έκταση διαμάχες και τη ληστεία. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 300.000 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Νταρφούρ αλλά η Σουδανική κυβέρνηση κατεβάζει τον αριθμό των θυμάτων στους 10.000 ενώ περίπου 3 εκατ. άτομα έχουν εκτοπιστεί.

«Συνέδριο Fatah: Επιτέλους μια νίκη για τον Abbas»

Στο τελευταίο τεύχος του BESA Center Perspectives Papers -No. 901-, ανάλυση του καθ. Hillel Frisch2, συνεργάτη-ερευνητή του ομώνυμου Πανεπιστημιακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, πάνω στα αποτελέσματα του πρόσφατου Συνεδρίου της Fatah, που, όπως ο ίδιος εκτιμά, οδηγεί σε ισχυροποίηση της θέσης του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής στον πολιτικό του χώρο, αλλά όχι και στον τομέα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ.
Εισαγωγή: Μετά από είκοσι χρόνια σιωπής, πραγματοποιήθηκε, τελικά, αρχές Αυγούστου 2009, το Συνέδριο της Fatah. Σε πρώτη εκτίμηση, ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος Mahmoud Abbas φαίνεται να κερδίζει έδαφος στο κόμμα του, τη Fatah. Εντούτοις, λόγω των εσωκομματικών διαφορών, που παραμένουν ανεπίλυτες, χρειάζεται, ακόμα, τη βοήθεια του Ισραήλ και των ΗΠΑ, για να ελέγχει τη Δυτική Όχθη.
Ανάλυση: Ο Mahmoud Abbas σημείωσε τελικά μια νίκη μετά από πολλές ήττες: η ανικανότητά του να αποτρέψει τον εκφυλισμό του εθνικιστικού κινήματος μετά το θάνατο του Arafat το 2004, η αποτυχία του να πείσει την κυβέρνηση Μπους ενάντια στις ελεύθερες εκλογές για την παλαιστινιακή νομοθετική συνέλευση, η ανικανότητά του να χαλιναγωγήσει τους αντιτιθέμενους υποψηφίους της Fatah, που διέσπασαν την ενιαία παρουσία της Fatah στις εκλογές με αποτέλεσμα την επικράτηση της Hamas και την αποτυχία του να αποτρέψει την ανάληψη της εξουσίας από τη Hamas στη Γάζα τον Ιούνιο 2007.
Στο Συνέδριο του Αυγούστου, πέτυχε να επιβάλλει την έδρα του, τη Ραμάλα, ως τόπο διεξαγωγής του συνεδρίου -παρά «κάποιο μέρος στο εξωτερικό», όπως είχε απαιτήσει ο Faruq Qaddumi, βασικός ανταγωνιστής του, που ζει στην Τυνησία- συνεργαζόμενος με τον αντίπαλό του, επίσης με έδρα την Τυνησία, Abu Mahir Ghuneim, να κερδίσει ομόφωνα (tazkiya στα Αραβικά) την ηγεσία της Fatah, διορίζοντας –έπειτα- πιστούς του οπαδούς στην Κεντρική Επιτροπή και το Επαναστατικό Συμβούλιο.
Εν ολίγοις, οι Παλαιστίνιοι απέκτησαν τελικά έναν Άραβα ηγέτη, του οποίου το μόνο μέλημα θα είναι, το κόμμα του να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της Παλαιστινιακής οντότητας.
Μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, ο Abbas υιοθέτησε μια στρατηγική δημιουργίας κρατικών θεσμών, σε βάρος των επιμέρους πολιτικών και ριζοσπαστικών οργανώσεων. Στις ειδικές συνθήκες, που επικρατούν στην Ιουδαία και Σαμάρια αυτό σήμαινε ότι υπήρξε «κατανόηση» από το Ισραήλ, ότι ο IDF χτύπησε στρατιωτικές υποδομές της Fatah –Ταξιαρχίες Μαρτύρων Aqsa (AMB)- και της Hamas -Izz Al-DIN Al-Qassam-, ενώ, ταυτόχρονα, ο Abbas αποδυνάμωσε και «αποσυναρμολόγησε» την υποδομή των κοινωνικών υπηρεσιών της Hamas. Επίσης και παρά την αποτυχία στη Γάζα, ο Abbas ενώνοντας τις δυνάμεις του με τον Αμερικανό στρατηγό Keith Dayton στην ανασυγκρότηση των Παλαιστινιακών δυνάμεων ασφάλειας πέτυχε έλεγχο αλλά και εξουδετέρωση ενδεχόμενης αντίθεσης από το εσωτερικό της Fatah.
Η διάσκεψη της Fatah του 2009 ήρθε ως συνέπεια προηγούμενων κινήσεων του Abbas ενάντια στην Tanzim και το AMB. Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι ο Abbas σιγουρεύτηκε ότι Marwan Barghouti, επικεφαλής της Tanzim και κληρονόμος του επαναστατικού μανδύα του Arafat, θα παρέμενε στη φυλακή, ενώ παραμένει εξίσου έγκλειστος στη νέα Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, που βρίθει από ανταγωνιστές του.
Ο Abbas, όπως και πολλοί άλλοι Άραβες ηγέτες δεν ενέργησε μόνος του. Κατά τη διάρκεια της μακράς συζήτησης μεταξύ της λεγόμενης «παλαιάς» και «νέας» φρουράς, προέκυψε διάκριση μεταξύ δύο αντίπαλων στρατοπέδων, κυρίως με τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής (Π.Α) και κατά τη διάρκεια της βίας, που εκδηλώθηκε το 2000. Σύμφωνα με τους «κρατιστές» θέση, που υποστήριξαν τόσο ο Abbas, όσο και ο Muhammad Dahlan, η Π.Α. θα μπορούσε να εξελιχθεί σε Παλαιστινιακό κράτος, με τη βοήθεια -σε περίπτωση ανάγκης-, άσκησης επιλεκτικής βίας, ενώ οι «επαναστάτες», με επικεφαλής τον Barghouti, -που είχαν αργότερα τη στήριξη του Arafat- θεωρούσαν ότι η βία θα μπορούσε να οδηγήσει το Ισραήλ σε συνολική απόσυρση.
Dahlan και Barghouti έχουν παρόμοιες βιογραφίες: είναι στην ίδια ηλικία και ήταν ιδρυτές των κινημάτων νεολαίας της Fatah και των σπουδαστών στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, αντίστοιχα. Ακόμα ο Dahlan τέθηκε επικεφαλής της σημαντικότερης ομάδας ασφάλειας της Π.Α. στη Γάζα, το 1994 και αργότερα εξελίχτηκε σε βασικό υποστηρικτή του Abbas, ενώ ο Barghuthi ανέλαβε την αντισυμβατική Tanzim και ενώνοντας αργότερα τις δυνάμεις του με τον Arafat.
Τώρα, η απώλεια της Γάζας από την επιρροή της Fatah και η φυγή εκατοντάδων ενεργών στελεχών της οργάνωσης από την περιοχή, τους κατέστησε υπόχρεους στον Abbas. Οι τρεις επαρχιακοί κυβερνήτες και το προσωπικό ασφάλειας της Κεντρικής Επιτροπής είναι επίσης 100 τοις εκατό πιστοί στον Abbas και στο όραμά του περί κράτους. Η θέση του Abbas ενισχύεται ακόμη περισσότερο, από το γεγονός, ότι ο Πρωθυπουργός Salam Fayyad διαχειρίζεται ετήσιο προϋπολογισμό, ύψους $2 δις, οπότε φαίνεται περισσότερο από πειστικό το επιχείρημα, ότι τα λίγα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, που δεν ανήκουν σε ένα από τα δυο στρατόπεδα, θα συνεργαστούν μαζί του. Γεγονός, που σημαίνει, ότι ο Barghouti θα είναι μόνος του στην αντιπολίτευση, όντας, μάλιστα, στη φυλακή!
Αυτό δεν σημαίνει, ότι ο Abbas μπορεί να επαναπαυθεί στις δάφνες του. Η Hamas αμφισβητεί τον έλεγχο του Abbas στις δυνάμεις ασφαλείας, ενώ υποστηρίζει, ότι κατά την αύξηση κατά 14.000 μέλη, που πραγματοποιήθηκε στις δυνάμεις ασφάλειας του Abbas, στη Γάζα, το 2005-06, οι 9.000 ήταν υποστηρικτές της Hamas, που διείσδυσαν στις δυνάμεις ασφάλειας και εξασφάλισαν, όταν ήρθε η στιγμή της αντιπαράθεσης του 2006, περισσότερα από 30.000 μέλη των δυνάμεων ασφάλειας, να απέχουν από τη σύγκρουση, με την αριθμητικά υποδεέστερη, πλην νικηφόρο, Hamas. Επίσης, ο Abbas, πρέπει να συνεκτιμήσει τα προβλήματα που δημιουργούνται από τις αμερικανικές προσπάθειες να συγκροτήσουν μια αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Για αυτούς τους λόγους, προς το παρόν ο Abbas πρέπει να συνεχίσει τη συνεργασία ασφάλειας με το Ισραήλ, ώστε να εξασφαλίζει έλεγχο στη Δυτική Όχθη.
Η στρατηγική που ακολουθεί ο Abbas και η ενδυνάμωσή του στην ηγεσία της Fatah, όσο και η προώθησή του ως ισότιμου - Άραβα- ηγέτη, μεταξύ των ηγετών των Αραβικών κρατών βαθαίνουν τη σύγκρουση με τη Hamas. Η οργάνωση αυτή αντιμετωπίζει η ίδια προβλήματα, όπως η πρόσφατη αναταραχή, που προκλήθηκε από ένα ριζοσπαστικό, συνδεδεμένο με την Al-Qaeda κίνημα στη Rafah, με αποτέλεσμα 24 νεκρούς. Η Hamas κατηγορεί το κίνημα αυτό για διασυνδέσεις του με τη Ραμάλα.
Η επιτυχία του Παλαιστίνιου Προέδρου έχει επίσης επιπτώσεις στη διαδικασία ειρήνευσης.
Ο Abbas δεν προσπάθησε να μετασχηματίσει τη Fatah από μια βίαια οργάνωση σε ένα πολιτικό κόμμα ή να αποκλείσει την ένοπλη προσπάθεια, ως μέσο επίτευξης της ειρήνης. Και οι δύο αυτές προοπτικές εξακολουθούν να υπάρχουν αντίθετα προς τις υποχρεώσεις, που ανέλαβε η Παλαιστινιακή πλευρά, στις διάφορες συμφωνίες, που υπογράφτηκαν κατά τη διαδικασία του Όσλο, στη δεκαετία του '90 και επιβεβαιώθηκαν από τον οδικό χάρτη το 2003, όπου αποκλείστηκε η ένοπλη προσπάθεια, ως νόμιμη στρατηγική και η βία, ως ενδεχόμενη τακτική επίτευξης πολιτικών στόχων.
Το Ισραήλ, το οποίο απέτυχε στη δεκαετία του '90 να καταστήσει την Π.Α. υπεύθυνη για αυτές τις παραβάσεις, θα πιέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αλλάξει την κατάσταση, θέτοντας την παραδοχή των σχετικών όρων, ως προαπαιτούμενο για το πάγωμα των εποικισμών.
Τέλος, η σχετικά επιτυχής σύγκληση του Συνεδρίου δημιουργεί μεγαλύτερη εξισορρόπηση δυνάμεων μεταξύ Π.Α./PLO/Fatah και Hamas από την υφιστάμενη κατά τη διάρκεια των προηγούμενων τριών ετών, όπου σαφώς υπερτερούσε η Hamas. Αυτό ως δεδομένο, ότι δηλαδή η διαφορά δύναμης μεταξύ των δύο αντιπάλων οργανώσεων μειώνεται, μειώνει παράλληλα και την προθυμία των μερών να αναλάβουν τον κίνδυνο για την επίτευξη Παλαιστινιακής ενότητας. Οπότε με υφιστάμενη τη διαίρεση στους κόλπους των Παλαιστινίων, καθίσταται ανέφικτη και η επίτευξη ειρήνης, που σημαίνει, ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Obama θα ασκήσει πίεση στο Ισραήλ και την Π.Α να προβούν σε άνευ ουσίας κινήσεις, που θα ενισχύσουν τον Abbas, αλλά ακόμα περισσότερο, το Ισραήλ.

Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, κ. Ράσμουσεν για τα Ελληνο -Τουρκικά

Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, κ. Ράσμουσεν που επισκέπτεται σήμερα την Αθήνα, αύριο την Άγκυρα, έκανε σαφές με δυό συνεντελυξεις του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και την τουρκική SABAH, ότι θα προσπαθήσει να επιλύσει μερικώς τα υφιαστάμενα Ελληνο - Τουρκικά προβλήματα, όχι όμως αυτά που αφορούν τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο που τις θεωρεί "διμερές ζήτημα"!
Ο Ράσμουσεν είπε ότι "τα ελληνοτουρκικά προβλήματα επιφέρουν ζημία στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.. Η Ε.Ε. ανέλαβε καθήκοντα Αστυνομίας στο Αφγανιστάν κι εμείς προβαίνουμε σε στρατιωτική επιχείρηση [ISAF]. Εκείνο που αναμένεται είναι η ISAF να προστατεύσει την αστυνομική δύναμη της Ε.Ε.. Όμως, δεν γίνεται. Και αυτό επειδή υπάρχει κάποια σύγκρουση που πηγάζει από τα ελληνοτουρκικά προβλήματα. Θα ζητήσω και από τις δύο πλευρές να αναπτύξουν τις σχέσεις τους".
Μιλόντας στη SABAH, τόνισε αναφερόμενος στη μη τήρηση της συμφωνίας Berlin Plus, που κατά τη συντάκτρια της τουρκικής εφημερίδας οφείλεται στην αποδοχή της Κύπρου σαν πλήρες μέλος της ΕΕ. Τόνισε: "Δεν νομίζω. Κοιτάξτε, το θέμα προέκυψε το 1999 στη Συνάντηση Κορυφής της Ε.Ε.. Σε εκείνη της Συνάντηση Κορυφής οι ηγέτες συμφώνησαν για ένα πακέτο. Στο πακέτο αυτό υπήρχαν σημαντικά στοιχεία. Από τη μία πλευρά άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και από την άλλη δόθηκε στην Τουρκία καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας. Σας εξήγησα το πρόβλημα που ζήσαμε στο Αφγανιστάν. Το πρόβλημα αυτό θέτει σε κίνδυνο το προσωπικό μας που ασκεί καθήκοντα εκεί. Δεν νομίζω ότι υπεύθυνοι πολιτικοί επιθυμούν να παρεμποδίσουν μια τέτοια συμφωνία ασφάλειας. Όμως, το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να επιλυθεί".
Στην Αθήνα, οι αντιδράσεις στο ζήτημα αυτό, που αποτελεί προτεραιότητα για τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, είναι οι αναμενόμενες καθώς πολύ λίγα πράγματα εξαρτ΄νται από την καλή διάθεση της Ελλάδας μιας καιστην ουσία το πρόβλημα το έχει δημιουργήσει η Άγκυρα που δεν θέλει συμμετοχή της Κύπρου σε επιχειρήσεις που συνδέονται με το ΝΑΤΟ καθώς αυτό θεωρεί πως θα μπορούσε να εκλειφθεί σαν έμμεση αναγνώριση της Λευκωσίας.
Στα πλαίσια αυτά, η Αθήνα μαζί με τον Ράσμουσεν στην ουσία αναμένει τις τελικές αποφάσεις της Άγκυρας, ενώ διπλωμάτες τόνιζαν ότι η προσπάθεια του ΓΓ του νΑΤΟ να επιχειρήσει να ανταλλάξει μια"χειρονονμία καλής θέλησης" από την Τουρκία στο συγκεκριμένο ζήτημα με υποσχέσεις Αθήνας ότι θα στηρίξει "ούτςω ή αλλιώς" την Τουρκική ένταξη στην ΕΕ, θα πρέπει να αντιμνετωπιστούν δύσπιστα και αρνητικά καθώς ΝΑΤο και ΕΕ παραμένουν δυό διαφορετικού χαρακτήρα, ανεξάρτητοι μεταξύ τους, οργανισμοί.