Τα σύνορα της Ευρώπης

Πραγματοποιήθηκε προ εβδομάδος, από το παράρτημα του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (IFRI-Institut Français des Relations Internationales) στις Βρυξέλλες ημερίδα με συμμετοχή άνω των 50 διαμορφωτών γνώμης, ερευνητών, και ακαδημαϊκών, καθώς και εκπροσώπων τόσο των κοινοτικών οργάνων όσο και Μονίμων Εθνικών Αντιπροσωπειών στην ΕΕ, με ομιλητή τον Michel Foucher με θέμα «Σύνορα της ΕΕ: Σενάρια και επιλογές». Ο ομιλητής είναι γεωγράφος, καθηγητής της École Normale Supérieure στο Παρίσι, μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων και της Επιστημονικής Επιτροπής του Ιδρύματος Fondation Robert Schuman και πρώην Γάλλος Διπλωμάτης. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Βελγίου στην ΕΕ.

O καθηγητής Foucher ανέφερε ότι είναι σημαντικό να απαντηθεί το ερώτημα της πολιτικής της ΕΕ στην παγκοσμιοποίηση, όπου κινείται με γνώμονα τα γεωπολιτικά συμφέροντα εθνικών κρατών, δεδομένου ότι και η ίδια δεν είναι ούτε ένα κράτος, ούτε ένα έθνος, ώστε να ανταποκριθεί στα θέματα ασφάλειας και ευημερίας που προκύπτουν.

Αρχικά έκανε μια μεθοδολογική προσέγγιση της συσχέτισης του θέματος των συνόρων (frontiers) και των «μετώπων» (Fronts) λόγω των «προβλημάτων επιλογής» που αναδεικνύονται εξ’ αιτίας: α) της ευρωπαϊκής διεύρυνσης, β) του θέματος της αξιολόγησης της προενταξιακής πορείας διαφόρων χωρών (κάνοντας μνεία ειδικά της Τουρκίας), γ) των σχέσεων με τις χώρες του Maghreb, δ) της κατάστασης στα Βαλκάνια όπως έχει εξελιχθεί μετά το 1990, και όλων των θέματων που έχουν ανακύψει με τη Σερβία, τη Βοσνία με τις τρεις εθνότητές της, την ΠΓΔΜ, το Κόσοβο με τις αλβανικές μειονότητές του και, τέλος, των σχέσεων της Σλοβακίας με την Κροατία.

Υπογράμμισε ότι ενώ η διεύρυνση σε όλο τον κόσμο, αλλά και στον «ευρωπαϊκό κόσμο», θεωρείται ως θετική έννοια ταυτόχρονα αποτελεί ένα θέμα που διχάζει και αναφέρθηκε σε δημοσκοπήσεις, ακόμα και στην νεοενταχθείσα στην ΕΕ Πολωνία, όπου η κοινή γνώμη δεν ανταποκρίνεται θετικά παρά σε ποσοστά κάτω του 20-25%.

Σημείωσε ότι, η διεύρυνση έχει διαφοροποιημένη αποδοχή μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ: α) αναφορικά με την τήρηση των μεταξύ τους ισορροπιών, β) αναφορικά με τις προσεγγίσεις των πολιτικών κομμάτων εντός των κρατών – μελών, γ) αναφορικά με τις διαφοροποιημένες προσεγγίσεις στο εσωτερικό των κομμάτων στα κράτη μέλη και στις υπό ένταξη χώρες.

Παρατήρησε ότι σήμερα υπάρχει πλέον μια τάση «αμερικανοποίησης» της έννοιας του συνόρου από «frontière» σε «front d’ expansion” (μέτωπο επέκτασης), και υπενθύμισε ότι ο όρος της «διεύρυνσης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Valéry Giscard d' Estaing . Τόνισε ότι το πλαίσιο αντίληψης της διεύρυνσης έχει αλλάξει δραματικά από την «πυρηνική Ευρώπη» του Schuman, ο οποίος πρότεινε ένα «πυρήνα κρατών» και τις άμεσα με αυτόν συνορεύουσες χώρες, υπογραμμίζοντας ότι πιστεύει πως οι κοινωνίες και πολιτικές οντότητες αυτού του πυρήνα αποτελούν μέρος των μεγάλων δομών της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Αναπτύσσοντας τα πιθανά σενάρια διεύρυνσης τόνισε την αναγκαιότητα μελέτης των κριτηρίων προτεραιότητας αλλά και των προϋποθέσεων για την υλοποίησής της. Εκτενέστερα ανέπτυξε τα σενάρια: α) της Ανοιχτής Αγοράς, εξηγώντας ότι αναφέρεται στην είσοδο στην ΕΕ και των χωρών Maghreb, Παλαιστίνης, Ισραήλ, κ.λπ, β) της Ομοσπονδίας, εξηγώντας ότι κάθε κράτος θα συνεχίζει την οικονομική του πολιτική ως είχε, «αλλά με ένα μάτι στις Βρυξέλλες», γ) της «Γειτνίασης», όπου η διαπραγμάτευση θα αφορά κυρίως τοπικές και περιφερειακές πολιτικές.

Ειδικότερα για την Τουρκία ανέφερε ότι: α) η διεύρυνση της ΕΕ «προς ανατολάς» και μια ενδεχόμενη είσοδος της Τουρκίας στην ΕΕ θα «ήγειρε σφοδρό διάλογο», ο οποίος θα έβαινε εντεινόμενος λόγω θέματος του Ιράκ και της γύρω περιοχής, β) το θέμα «δεν είναι μόνο πολιτικό αλλά και ιδεολογικό» και ότι «μεταξύ των δύο (ο ίδιος) επιλέγει και τα δύο», ενώ συνέδεσε την πολιτισμική – ιδεολογική διαφορά ως ζήτημα και για την ένταξη των χωρών του Maghreb.

Τέλος, έκανε μια εκτενή αναφορά στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την απήχηση που έχουν στο εσωτερικό της ΕΕ και επανέλαβε ότι το θέμα της ένταξης της Τουρκίας «δεν είναι θέμα συνόρων, είναι θέμα της πολιτικής της (Τουρκίας)».

Επίσης, ερωτηθείς για τον τρόπο που θα αντιμετωπιζόταν από τις Βρυξέλλες ένα «νέο δόγμα» για τη θεώρηση της «προς ανατολάς διεύρυνσης», μίλησε για «πολιτιστική επανάσταση» και ανέλυσε ότι η κοινή γνώμη στις χώρες της ΕΕ «δεν είναι έτοιμη» για κάτι τέτοιο, ενώ στην ευθεία ερώτηση για το αν η Τουρκία μπορεί να μετέχει του ευρωπαϊκού κόσμου είπε ότι «η απάντηση είναι απλή και είναι αρνητική».

Αναφορικά με τη Ρωσία και την πρόσφατη προθυμία της να παίξει το «χαρτί της ενέργειας» τόνισε ότι είναι ένα από τα βασικά γεωπολιτικά θέματα που προέκυψαν, όπως φάνηκε ξεκάθαρα και στον πόλεμο με τη Γεωργία τον Αύγουστο του 2008. Σημείωσε ότι δεν πρόκειται μόνο για ένα θέμα μη τήρησης του διεθνούς δικαίου, αλλά ότι εμπλέκει άμεσα την Ευρώπη σε ένα κλίμα αστάθειας που θέτει εν κινδύνω τα ζωτικά της συμφέροντα και αναρωτήθηκε αν η επαναπροσέγγιση του Ιράν από την ΕΕ θα έθετε την ενεργειακή αλληλεξάρτηση στην ατζέντα της διεύρυνσης με τους «προς ανατολάς» ενεργειακούς εταίρους.

Ο Foucher υποστήριξε ότι δεν πρέπει να αγνοούνται οι επιπτώσεις της διεύρυνσης και διερωτήθηκε ποιος είναι έτοιμος στην ΕΕ και μπορεί να δεσμευθεί για στρατιωτική δράση στην Κεντρική Ασία, τον Καύκασο ή στα σύνορα της Ρωσίας. Επεσήμανε σχετικά ότι προέχει η προστασία των συμφερόντων της ΕΕ και κατά συνέπεια η σταθεροποίηση των συνόρων της από την προώθηση της ευημερίας γενικώς στην ευρωπαϊκή ήπειρο, συνεχιζόμενης μάλιστα της οικονομικής κρίσης.

Ο ομιλητής αναγνώρισε τις δυσκολίες που υπάρχουν ακόμα εντός των εσωτερικών συνόρων στα κράτη μέλη της ΕΕ, όπως για παράδειγμα στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Πολωνία και στη Γερμανία, αναφέροντας ότι η «πολιτισμική διαφορά» είναι κάτι που πρέπει να συνεκτιμάται.

Ο καθηγητής Foucher κατέληξε με την επισήμανση ότι το ζήτημα των ορίων της Ευρώπης δεν είναι γεωγραφικό, αλλά γεωπολιτικό με ιστορική δυναμική και, λόγω των ειδικών μεθοδολογικών θεμάτων που προέκυψαν στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, πρότεινε μια διεπιστημονική προσέγγιση στα πιθανά σενάρια της επέκτασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εναλλακτικές επιλογές που υπάρχουν όσον αφορά την ένταξη ή την ένωση πολλών κρατών της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης στον κύριο κορμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγείρουν θέματα ασφάλειας.

Τέλος, αναφορικά με την παγκοσμιοποίηση και το «ασύνορο» μοντέλο διακυβέρνησης, επί τη βάσει των οικονομικών συναλλαγών, όπου λαμβάνεται υπ’ όψη το «κόστος» των συνόρων, ανέφερε ότι τα σύνορα συνδέονται με τα θέματα της ταυτότητας, και ως «δείκτες» την σηματοδοτούν στον χώρο και στο χρόνο,. Η προσεκτική μελέτη τους θα βοηθήσει στην αποφυγή δημιουργίας κρίσιμων πολιτισμικών χασμάτων και στην έλλειψη σαφούς ορισμού των ορίων τους, που ενέχει κινδύνους έντασης του «ξενοφοβικού λαϊκισμού».

Πολιτική επίθεση Αναστασιάδη σε Καραμανλή για Κυπριακό!

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Νίκος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» της Κύπρου, προχωρά σε πολιτική επίθεση, για τη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στο Κυπριακό. Να υπογραμμιστεί ότι ο κ. Αναστασιάδης υπήρξε εκ των πρωτεργατών της στήριξης του «Σχεδίου Ανάν» που η κυβέρνηση της ΝΔ τορπίλισε μαζί με τον πρόεδρο της Κύπρου –τότε- Τ. Παπαδόπουλο.
«Με λύπη μου, γιατί η Νέα Δημοκρατία είναι αδελφό κόμμα, θα έκανα την εξής παρατήρηση: Δεν υπήρξε -και είναι με πικρία που το λέω - το ενδιαφέρον από ελληνικής πλευράς, όσο θα έπρεπε τα τελευταία πέντε χρόνια και δεν αισθανθήκαμε αυτό, που επιβαλλόταν να υπήρχε στην πολιτική της», δήλωσε ο κ. Αναστασιάδης και διερωτήθηκε: «Πότε ακούσαμε, τα τελευταία πέντε χρόνια, οτιδήποτε για το Κυπριακό;».
«Το να γίνεται διάλογος σε μια τηλεμαχία και το μόνο που κάνουμε είναι να αποδίδουμε ευθύνες στον αντίπαλό μας για το αν είπε "ναι" ή "όχι" το 2004, δεν νομίζω ότι αποτελεί εκδήλωση συμπαράστασης, όταν μάλιστα διαπιστώνεις ότι μέρα με τη μέρα τσιμεντώνεται το "στάτους κβο" και τα τετελεσμένα δημιουργούν τέτοια δεδομένα, που δεν θα επιτρέπουν δικαιότερη για τον κυπριακό ελληνισμό λύση», κατέληξε.
Σε ερώτηση ποιος ευθύνεται για την κατάσταση, ο κ. Αναστασιάδης απάντησε πως ευθύνονται οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών.
«Από τη μια, το δόγμα "η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται" - εφόσον δεν επηρεάζει τον ελλαδοτουρκικό διάλογο - και από την άλλη, μια στάση προσπάθειας απογαλακτισμού από οτιδήποτε το ελληνικό από τον πρόεδρο Χριστόφια», διευκρίνισε.
Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ αναφέρει ότι μπορεί «αυτό να βόλευε τον κ. Καραμανλή, γιατί τον άφηνε έξω από τα καυτά θέματα, αλλά στην ουσία ήταν μια στάση, που δεν βοηθούσε να συνειδητοποιήσουμε την δημογραφική αλλοίωση των κατεχομένων και τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας».
Για το αν έθεσε το θέμα στον ίδιο τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο κ. Αναστασιάδης είπε ότι το έθεσε «δεκάδες φορές, αλλά η απάντηση του κυρίου Καραμανλή, - ο οποίος ενδεχομένως να είχε δίκαιο - ήταν: "τι θα ήθελες από εμένα; Να διεκδικήσω περισσότερα απ' ό,τι οι Ελληνοκύπριοι;"».

Σχόλια για ΥΠΕΞ- 35

Ο πόλεμος χαρακωμάτων συνεχίζεται ανάμεσα σε Ντ. Μπακογιάννη και τον Ανδρ. Βγενόπουλο της MARFIN. Θα έχει ενδιαφέρον που θα καταλήξει μετεκλογικά όμως. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι, κι εγώ ανάμεσα τους, που πιστεύουν πως τα πάθη θα … «υποχωρήσουν» μετεκλογικά αφού ο καθένας τους θα έχει κάνει τη δουλίτσα του ως τότε και που είναι να εμφανίζεται σκληρός. Να μου το θυμηθείτε πως θα υπάρξουν «αμοιβαίες εξηγήσεις»! Εκείνος που ενδεχομένως κινδυνεύει στην πραγματικότητα αν δεν κλείσει η υπόθεση είναι ο εκ Θράκης υπουργός Μεταφορών, Ευρ. Στυλιανίδης, που μπορεί αν το ψάξει το ΠΑΣΟΚ, να τρέχει σε εξεταστική και να μην φτάνει….

· Είπαμε αντιγραφή αλλά όχι κι έτσι εκεί στην εφημερίδα! Μιλάμε για το Αργυρόκαστρο. Τουλάχιστον ας αναφέρει την πηγή, την ώρα που καταδικάζει άλλους για … λογοκλοπή!

Από ΟΕΥ που υπηρετεί στις ΗΠΑ, λάβαμε την ακόλουθη επιστολή, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον:

Αγαπητοί Κύριοι

Ανήκω στον κλάδο των διπλωματικών υπαλλήλων ΟΕΥ και έχω τον βαθμό Συμβούλου. Κατά τον μήνα Αύγουστο του 2010 προτίθεμαι να μετακινηθώ σε Γραφείο ΟΕΥ, αλλά με τεράστια έκπληξη συνεχίζω να διαπιστώνω ότι οι επιλογές μου θα είναι δυστυχώς μειωμένες, καθώς σε σημαντική μερίδα των Γραφείων (Ντίσελντορφ, Μόσχα, Μιλάνο, Πράγα, Βαρσοβία, Ν. Υόρκη, Λευκωσία, Τίρανα, Λουμπλιάνα, Τζέντα, Βουδαπέστη, Ζάγκρεμπ) κατά συνεχιζόμενη παραβίαση της κείμενης νομοθεσίας ( η οποία ορίζει την συνεχή παραμονή στο εξωτερικό έως το ανώτατο όριο των 10 ετών) αλλά και κάθε έννοιας συναδελφικής δεοντολογίας και αλληλεγγύης (Τι λέω τώρα sic !!!) , συνεχίζουνε να υπηρετούνε υπάλληλοι του κλάδου ΟΕΥ των οποίων η συνεχής παραμονή στο εξωτερικό κυμαίνεται από 15 (!) έως 25(!) έτη.

Λέτε η καινούργια κυβέρνηση η οποία όπως φαίνεται ότι θα έχουμε να αλλάξει κάτι, δηλαδή να εφαρμόσει τον ισχύοντα νόμο όπως υποχρεούται?

Θα παρακαλούσα για τα σχόλια σας για τα ανωτέρω.

ΜΦΧ

Επειδή λοιπόν ζητά τα σχόλια μου (αν και θα περιμένω των… ΟΕΥ) να πω δυο πράγματα: Το ένα σχετίζεται με το γεγονός πως η σημερινή διοίκηση του κλάδου εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια αναβάθμισής του –αντίθετα από τους εμπειρογνώμονες-. Το δεύτερο, πως οι καταγγελίες για παραβίαση του Νόμου πρέπει να γίνονται όχι γενικόλογα αλλά με ονοματεπώνυμο. Και μια τρίτη ουσιαστική, παρατήρηση: Τι έχει κάνει προς τη μεριά της διοίκησης του Κλάδου;

· Πανικός έχει αρχίσει και σαρώνει τους υπηρετούντες στη ΜΕΑ Βρυξελλών και στο ΝΑΤΟ γιατί φοβούνται πως θα είναι από τα πρώτα «θύματα» της πράσινης διακυβέρνησης , αν επαληθευθούν οι προβλέψεις περί αυτοδυναμίας. Κάθονται λοιπόν στα γραφεία τους και αναμοχλεύουν τα μπλοκάκια τους για τηλέφωνο παλαιών φίλων ΠΑΣΟΚων αλλά προσπαθούν και να θυμηθούν πότε και πως διευκόλυναν ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ την περασμένη 5ετία ελπίζοντας σε μια στήριξη… σε ένα καλό λόγο! Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κυρία, έλεγε πως υπάλληλος της τηλεφώνησε δις προκειμένου να την πείσει ότι έπρεπε να τον θυμάται καθώς αυτός την είχε βοηθήσει κάποτε με παραχώρηση στοιχείων… Αντιθέτως, κάποιοι, λίγοι, έχουν προσφέρει πράγματι εξαιρετικές υπηρεσίες στο ΠΑΣΟΚ με παροχή στοιχείων επί χρόνια και φυσικά θα… αμειφθούν!

Γνωρίζω πως έγιναν διακριτικές έρευνες στην Πρεσβεία Βελιγραδίου για να ανακαλυφθούν οι «άθλιοι» που διέρρευσαν πληροφορίες προς τον ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟ για την κατάσταση που επικρατεί εκεί, ανεπιτυχώς όμως. Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί δέχθηκα παράπονα στελέχους της Πρεσβείας, για αναφορές σε γεγονότα. Δηλαδή, πρέπει να αποκρύβω όσα συμβαίνουν ως τις εκλογές; Ακόμη όμως κι έτσι να είναι, οι ενδιαφερόμενοι – ιδιαίτερα οι επιχειρηματίες που δρουν στο Βελιγράδι- γνωρίζουν την κατάσταση. Καλύτερα απ ότι το δίδυμο του ισογείου, που έχουν φιλίες λόγω πατρός…

· Εντολή να έχουν απολύτως καθαρά τα βιβλία δόθηκαν σε διάφορους του οικονομικού τομέα του υπουργείου, κι αυτό κυρίως αφορά την ΥΔΑΣ και τους περί αυτήν. Αλλά και τις οικονομικές υπηρεσίες γιατί έφτασαν στ αφτιά του Γραφείου της υπουργού ότι η αναγεννημένη αλλαγή, του Γιώργου Π. σκοπεύει να ελέγξει δαπάνες. Κυρίως όμως έχει σχέση με την πληροφορία ότι ο όποιος νέος υπουργός, σκοπεύει με εντολή προσωπική της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να «εμβαθύνει» στις δαπάνες και τα προγράμματα της ΥΔΑΣ καθώς έχουν σοβαρές, λένε, πληροφορίες για «σπρώξιμο» προγραμμάτων πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ σε ημετέρους! Μάλιστα, σκέπτονται την ακύρωση του τρέχοντος διαγωνισμού της ΥΔΑΣ για το 2010 και επαναπροκήρυξή του μετά από έλεγχο. Άσε που μπορεί να επανακάμψει ο Άλεξ Ρόντος…

Λοιπόν τις προηγούμενες ημέρες, ένας κάποιος κύριος Ρούσσος, επικαλούμενος την ιδιότητά του ως «αναπληρωτής ευρωβουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ» καλούσε το υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, την αρμόδια Διεύθυνση χωρών Καυκάσου αλλά και την πρεσβεία στην Αρμενία και ζητούσε επιμόνως στην αρχή με απειλές αργότερα να δοθεί βίζα εισόδου σε κάποιο γνωστό του. Προφανώς εν αγνοία του Γ. Καρατζαφέρη – που όμως θα έπρεπε να ξέρει. Όχι τι έκανε ο συγκεκριμένος κύριος, αλλά ποιους μαζεύει στα ψηφοδέλτια του! Μήπως κάποιος πρέπει να το πει … εμπιστευτικά στον πρώην συνάδελφο τους εκεί στο ΛΑ.Ο.Σ;

· Άραγε όταν στα μέσα Σεπτεμβρίου ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων επισκέφθηκε την Κίνα και ιδιαίτερα την πόλη της Σαγκάης δεν συνάντησαν την εκεί Γενική Πρόξενο κα Σαράντη; Το ερώτημα γεννάται γιατί είδαμε σημείωμα του Γραφείου Τύπου ν αναφέρεται σε όλες τις συναντήσεις που είχαν και το δικό τους ρόλο (λογικό) αλλά λέξη για την Πρόξενο…

Κάποια στιγμή , τώρα πια βέβαια η Ντόρα δεν προλαβαίνει αλλά δεν σημαίνει πως δεν θα τα χρεωθεί, θα πρέπει να γίνει μια ολοκληρωμένη καταγραφή των σημειωμάτων της Διεύθυνσης Κύπρου. Να δούμε τα σημειώματα των πρέσβεων αλλά και των εκάστοτε διευθυντών στην Αθήνα και να βγάλουμε συμπεράσματα αν όσα έγραφαν είχαν σχέση με την πραγματικότητα ή με την προσπάθεια να καλοπιάσουν την κυρία υπουργό… Γιατί κάποιο πουλάκι μου είπε, πως έτσι και τα διαβάσει κάποιος τρίτος, που ελάχιστα να γνωρίζει για το Κυπριακό, θα πέσει κλάμαααα!

· Αλήθεια τι θα γίνει με όλους τους πρέσβεις εκ προσωπικοτήτων που παραμένουν απλήρωτοι οι περισσότεροι; Υπάρχει κράτος ή όχι; Αλλά και τι θα απογίνουν σαν έρθει ο Γιωργάκης στη Βασ.Σοφίας;

Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει με τον ΟΑΣΕ τι γίνεται; Μάθαμε πως ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε και έλαβε ειδική ενημέρωση για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελληνική Προεδρία αλλά και για το τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση ανάληψης της κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Κι ακόμη, ότι ενδιαφέρεται ο ίδιος προσωπικά, για την επιτυχία της Συνόδου του Δεκεμβρίου στην Αθήνα…

Βουλιάζουν οι διαπραγματεύσεις στην Κύπρο;

O λεγόμενος «πρωθυπουργός της ΤΔΒΚ» Ντερβίς Έρογλου δήλωσε μιλώντας σε πρόγραμμα του παράνομου σταθμού των κατεχομένων (BRT) πως δεν αναμένει την επίτευξη συμφωνίας για τη λύση του κυπριακού πρόβλημα μετά το τέλος των συνομιλιών, αφού όπως σημείωσε υπάρχουν μεγάλες διαφορές απόψεων μεταξύ των δύο πλευρών.

Επέκρινε εξάλλου την ελληνοκυπριακή πλευρά για την υιοθέτηση μιας άπληστης πολιτικής στις συνομιλίες και επεσήμανε ότι η Τουρκική διαπραγματευτική ομάδα δεν διατηρεί ψηλά τον πήχη, προσθέτοντας πως «ο ελληνοκύπριος ηγέτης Δημήτρης Χριστόφιας αναμένει από τον πρόεδρο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να προβεί σε περαιτέρω παραχωρήσεις και να παραχωρήσει περισσότερο έδαφος επιτρέποντας σε μεγαλύτερο αριθμό ελληνοκυπρίων να επιστρέψουν στα πρώην εδάφη τους στην ΤΔΒΚ, αλλά και να αλλοιώσει τις εγγυήσεις. Ο κ. Χριστόφιας -σημείωσε- έθεσε κατά μέρος την πολιτική ισότητα των δύο πλευρών και τώρα μιλά για αυτονομία».

Ο Ντερβίς Έρογλου, δίνοντας κι ένα έντονο μήνυμα για την προστασία της «ΤΔΒΚ σαν κράτος», επεσήμανε πως «η ύπαρξη της ΤΔΒΚ θα ενισχύσει το τουρκικό χέρι στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Αυτό θα δώσει επίσης στην άλλη πλευρά το μήνυμα ότι δεν ήμαστε χωρίς εναλλακτική λύση εάν αποτύχουν οι συνομιλίες, πρόσθεσε».

Στο μεταξύ με δηλώσεις του στον κυπριακό τύπο ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Βάσος Λυσσαρίδης έκανε σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει για κανένα λόγο παραβίαση των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου, που λέει όχι στην παραμονή όλων των εποίκων, όχι στην δυαρχία και στην εκ περιτροπής διακυβέρνηση του νησιού ή στην παραμονή του όγκου των σημερινών τουρκικών στρατευμάτων.

Ολλανδικές απόψεις για Κυπριακό

Στην ιστοσελίδα του Ολλανδικού ΥΠΕΞ, στα μέσα Σεπτεμβρίου, αναρτήθηκε το κείμενο της απάντησης του Υπουργού Εξωτερικών κ. Verhagen και του Υφυπουργού Ευρωπαϊκών Yποθέσεων κ. Timmermans, σε ερωτήσεις που υπέβαλλε ο βουλευτής Ormel του κόμματος CDA, στις 7 Σεπτεμβρίου (Αριθμός Πρωτοκόλλου: 2009Ζ15895), σχετικά με την αναβολή των διαπραγματεύσεων για την επανένωση της Δημοκρατίας της Κύπρου και με την προσωρινότητα του αποκλεισμού από τις συζητήσεις. Ο Ολλανδός Βουλευτής είχε ζητήσει, επίσης, μια εκτίμηση για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων.

- Στην απάντηση αναφέρεται, ότι πράγματι υπήρξαν προβλήματα με μια ομάδα προσκυνητών που επιθυμούσαν να επισκεφθούν την Βόρεια Κύπρο. Οι διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα υπό την διαμεσολάβηση του ΟΗΕ καθυστέρησαν μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους. Οι Κάτω χώρες και η Ε.Ε. υποστηρίζουν τις διαπραγματεύσεις όπου είναι δυνατό, αλλά δεν επιδιώκουν ουσιαστική συμμετοχή και η συνολική διευθέτηση θα επιτευχθεί στο πλαίσιο των Η.Ε. Η διαπραγμάτευση είναι επίμονη, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο απεσταλμένος του ΟΗΕ κ. Downer, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να ακολουθήσει η διαδικασία τον σωστό δρόμο. Είναι σημαντικό ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας και ο κ.Ταλάτ, έχουν την πολιτική βούληση να εξέλθουν από το αδιέξοδο. Υποστηρίζω τους δύο ηγέτες για να ξεπεράσουν τα εμπόδια στις προσπάθειες τους προς την επανένωση. Είναι αλήθεια, ότι η Τουρκία, μετά την αναστολή των συνομιλιών, είχε δηλώσει πως ο αποκλεισμός των πλοίων και των αεροσκαφών της Δημοκρατίας της Κύπρου θα διατηρηθεί.

Το πολιτικό προφίλ του Ερντογκάν

Το προφίλ του Τούρκου Πρωθυπουργού Recep Tayip Erdogan δημοσιεύεται στην τελευταία έντυπη έκδοσή του το JANE’S FOREIGN REPORT:

Ξεκινά αναφέροντας το υπέρογκο πρόστιμο που επιβλήθηκε πρόσφατα από την τουρκική κυβέρνηση στον επικοινωνιακό όμιλο Dogan Holding, σημειώνοντας ότι ο ιδιοκτήτης του ομίλου Aydin Dogan υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους επικριτές του Erdogan, τον οποίο κατηγορούσε ότι «προωθούσε την ισλαμική ατζέντα». Ο Erdogan διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς, αρνούμενος ότι το πρόστιμο αποτελούσε απόπειρα από την πλευρά της κυβέρνησης να περιορίσει τα ΜΜΕ της αντιπολίτευσης, παρόλα αυτά σημειώνει, «το πρόστιμο αυτό απειλεί να πλήξει περαιτέρω την αξιοπιστία του χαρισματικού ηγέτη».

Το JANE’S FOREIGN REPORT αναφέρεται αναλυτικά στην πολιτική πορεία του Τούρκου Πρωθυπουργού, επισημαίνοντας την πορεία του με το Κόμμα Ευημερίας (Refah Partisi), την καταδίκη του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους και την απαγόρευσή του από την ανάληψη οποιουδήποτε πολιτικού αξιώματος το 1998, αλλά και την επάνοδό του στην πολιτική με την έξοδό του από τη φυλακή τον Ιούλιο του 1999.

Αναφέρεται επίσης αναλυτικά στην άνοδο του ΑΚΡ, σημειώνοντας ότι η ίδρυσή του ήρθε σε μία στιγμή, κατά την οποία υπήρχε αυξανόμενη δυσαρέσκεια με τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα στην Τουρκία, δυσαρέσκεια η οποία έφτασε το 2001 - κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης τα τελευταία 60 χρόνια – στο αποκορύφωμά της. «Ο Erdogan υποβάθμισε με αποφασιστικότητα το ισλαμικό παρελθόν της πλειονότητας της ηγεσίας του ΑΚΡ προτιμώντας να δώσει την εικόνα ενός συντηρητικού κόμματος».

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη «σαρωτική» νίκη του Erdogan στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2002, επισημαίνοντας ότι κατά τα πρώτα τριάμισι χρόνια από την ανάληψη της θητείας του μετά τον Μάρτιο του 2003, υπήρξε μία «σχετικά αρμονική σχέση» με το στρατηγό Hilmi Ozkok Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου. «Αυτό οφειλόταν εν μέρει στο γεγονός ότι ο Ozkok δεν ήθελε να φανεί δογματικός, φοβούμενος ότι θα έβαζε σε κίνδυνο τις πιθανότητες της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ και εν μέρει διότι – πράγμα όχι σύνηθες για κορυφαίο στρατηγό στην Τουρκία, ο Ozkok ήταν προσωπικά ευσεβής». Αποσύρθηκε το 2006, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Στρατηγός Yasar Buyukanit, ο οποίος έδειξε αμέσως ότι είχε προετοιμαστεί να είναι πιο ευθαρσής όσον αφορά την υπεράσπιση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. «Εξίσου ηχηρά τοποθετείται και ο διάδοχός του Ilker Basbug».

Αναφέρεται επίσης στην προοπτική που διεφάνη κάποια στιγμή για μετάβασή του στην Προεδρία της χώρας, «ενδεχόμενο που έθεσε σε συναγερμό το κοσμικό κατεστημένο», κυρίως τους στρατιωτικούς «που τον προειδοποίησαν κατ’ ιδίαν» να μην το επιχειρήσει. Η αιφνίδια επιλογή του Gul για τη θέση αυτή «ήταν εξίσου μη αρεστή στους κοσμικούς», προκάλεσε διαμαρτυρίες σε πανεθνικό επίπεδο, «μία σχεδόν απροκάλυπτη προειδοποίηση από το στρατό και πρόωρες εκλογές το 2007».

Η κρίση έδωσε ώθηση στη δημόσια εικόνα του Erdogan, καθώς του έδωσε τη δυνατότητα να παρουσιάσει το ΑΚΡ, ως «θύμα των αντιδημοκρατικών πιέσεων από την πλευρά του στρατού». Το αποτέλεσμα ήταν ένας εκλογικός θρίαμβος για το ΑΚΡ, τον οποίο ο Erdogan εκμεταλλεύτηκε προκειμένου να εδραιώσει τον έλεγχο στο εσωτερικό του κόμματός του, ενώ παράλληλα η προαγωγή του Gul στην Προεδρία τον απάλλαξε από μία από τις ελάχιστες φωνές που είχαν διάθεση να αμφισβητήσουν τον αυταρχισμό του. Ο Erdogan βρέθηκε με τη μεγαλύτερη προσωπική δύναμη από οποιονδήποτε πολιτικό αρχηγό στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας.

Η οριακή σωτηρία του ΑΚΡ στη μάχη που ξέσπασε με το κοσμικό κατεστημένο με αφορμή την άρση της απαγόρευσης της ισλαμικής μαντήλας στα Πανεπιστήμια, ήταν μόνο μία προσωρινή ανάπαυλα για τον Erdogan, ο οποίος αντιμετώπισε σύντομα ένα σκάνδαλο που έπληξε την εικόνα του. Παρόλα αυτά και παρά την μειούμενη αξιοπιστία του, δεν υπάρχει ξεκάθαρος διάδοχός του, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για την μακροπρόθεσμη αντοχή του ΑΚΡ.

Μια "ελληνική ματιά" για τις εκλογές στον Τουρκικό τύπο

Η χθεσινή αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα, Hürriyet Daily News [26-27/9] σε άρθρο γνώμης του Δημήτρη Τσαρούχα [Πανεπιστήμιο Μπίλκεντ] με τίτλο «Elections in Greece and Greek-Turkish relations: The day after», αφού αναφέρεται στο άνετο [δημοσκοπηκό] προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ, που προδικάζει μεν, πλην απροόπτου, την εκλογική του νίκη στις 4 Οκτωβρίου 2009, όχι όμως και την κοινοβουλευτική του αυτοδυναμία, μεταξύ άλλων σημειώνει και τα εξής:
• Στην προεκλογική εκστρατεία των ελληνικών κομμάτων, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής επισκιάζονται σαφώς από τις συζητήσεις για την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της στην Ελλάδα, ορατές ήδη σε τομείς που παραδοσιακά γνώριζαν άνθιση, όπως ο τουρισμός ή οι κατασκευές.
• Σε ό,τι αφορά τις αναφορές των δύο μεγάλων κομμάτων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, είναι διακριτή η σύγκλιση σε πολλά σημεία, όπως η πολιτική διεύρυνσης της Ε.Ε. στα Βαλκάνια, η επίλυση του προβλήματος του ονόματος της ΠΓΔΜ με κοινή αμοιβαία συμφωνία και η υποστήριξη στη διαδικασία προσέγγισης Ελλάδας – Τουρκίας, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
• Παρόλα αυτά, τα ελληνοτουρκικά, όπως συμβαίνει κάθε φορά, έτσι και τώρα αποτελούν πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, με την κυβέρνηση να διατηρεί την πάγια γραμμή της, δηλ. «πλήρης συμμόρφωση της Τουρκίας – πλήρης ένταξη» και να χαμηλώνει τους υψηλούς τόνους του Ιουνίου όσον αφορά τη μη συνεργασία της Άγκυρας στον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης στο Αιγαίο, που προέρχεται από τις δικές της ακτές.
• Στην ίδια τακτική εντάσσονται και οι δυναμικές απαντήσεις Καραμανλή προς το ΠΑΣΟΚ [που αποσκοπούν και στη συγκράτηση «πατριωτικών» ψήφων], αναφορικά με την κρίση των Ιμίων το 1996, την υπόθεση Οτζαλάν και την υποστήριξη Παπανδρέου στο σχέδιο Ανάν.
• Αντίθετα, οι αναφορές Παπανδρέου στα ελληνο-τουρκικά και το Κυπριακό, που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός ελληνικού βέτο στην τουρκική υποψηφιότητα στην Ε.Ε., είναι κάτι παραπάνω από μια προεκλογική τακτική, ενώ προκαλούν ασάφεια για το πώς θα χειριστεί τα θέματα αυτά μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία ενός πολιτικού, μέχρι σήμερα γνωστού για την υποστήριξή του στις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας.
• Από την άλλη πλευρά, μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει, όπως αναμένεται, μεγαλύτερη διπλωματική δραστηριότητα με την απέναντι ακτή του Αιγαίου. Στο πλαίσιο αυτό, αν το ΠΑΣΟΚ βρει έναν αξιόπιστο συνομιλητή, μια περιεκτική προσπάθεια για τη συζήτηση των μεγάλων διμερών πολιτικών προβλημάτων δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αυτό, βέβαια, εξαρτάται και από την Τουρκία, και σε αυτή τη φάση οι ενδείξεις για το άνοιγμα από την τουρκική κυβέρνηση και ενός ακόμη ακανθώδους ζητήματος είναι μάλλον πολύ χαμηλές.

Πιθανότατα, στις 5 Οκτωβρίου να έχουμε μια νέα ελληνική κυβέρνηση. Όμως, η στρατηγική απόφαση για εξομάλυνση των σχέσεων με την Άγκυρα και για διατήρηση ανοιχτών διπλωματικών διαύλων παρά τις υφιστάμενες διαφορές, καθώς και η υπό προϋποθέσεις υποστήριξη της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, δεν πρόκειται να αλλάξουν, καταλήγει ο συντάκτης.

Νίκη των Χριστιανοδημακρατών και της Μέρκελ στη Γερμανία!

Οι Γερμανοί εκλογείς επανεξέλεξαν χθες την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, η οποία θα ηγηθεί κυβέρνησης κεντροδεξιού συνασπισμού με τους φιλελεύθερους.

To κόμμα των χριστιανοδημοκρατών της Α. Μέρκελ (CDU/CSU) και το κόμμα των φιλελευθέρων (FDP) απέσπασαν άνετη πλειοψηφία που κυμαίνεται από 320 έως 323 έδρες επί συνόλου 614 έως 616, που πρόκειται να αριθμεί το κοινοβούλιο, σύμφωνα με τους τηλεοπτικούς σταθμούς ZDF και ARD.

Ένα άνευ προηγουμένου "Βατερλό" επιφύλαξε στους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) η εκλογική αναμέτρηση στη Γερμανία, ενώ ταυτόχρονα στα ύψη εκτοξεύθηκε το κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ ενισχυμένο βγαίνει και το κόμμα της Αριστεράς του Όσκαρ Λαφονταίν, που όλες οι σφυγμομετρήσεις έδειξαν πως προτιμήθηκε από τους ανέργους.

Οι Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ (CDU/CSU) συγκεντρώνουν ποσοστό 33,8%, το οποίο όμως είναι το χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό τους από το 1949. Οι Φιλελεύθεροι του FDP όμως κατορθώνουν να αποσπάσουν ποσοστό 14,6%, που είναι το καλύτερο που έχουν επιτύχει ποτέ στην εκλογική ιστορία της Γερμανίας.
Ωστόσο, εμφανής είναι η πτώση των Σοσιαλδημοκρατών, που με 23% έπεσαν στο χαμηλότερο εκλογικό τους ποσοστό από τον πόλεμο. Οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν συγκεντρώσει 34,2% προ 4ετίας, πριν συμφωνήσουν με τους συντηρητικούς της Μέρκελ στον σχηματισμό κυβέρνησης 'μεγάλης συνεργασίας'.
Από την πλευρά τους τα άλλα αριστερά κόμματα καταγράφουν ποσοστά στα όρια των δημοσκοπικών προβλέψεων :12,1 με 12,4% για το ριζοσπαστικό κόμμα Η Αριστερά και 10,1 με 10,5% για τους Πράσινους.